Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
Strony WWWSerwery VPSDomenyHostingDarmowy Hosting CBA.pl

Mitologia grecka

Bogowie

Ajolos, Boreasz, Euros, Notos, Zefir - Grecy dzielili bóstwa wiatrów, według kierunków, na cztery zasadnicze: Boreasz (Akwilon)- północny, gwałtowny, niebezpieczny dla żeglarzy. Notos (Auster)- silny południowy wiejący latem. Euros (Eurus)- wschodni, silny i suchy. Zefir (Favonius)- zachodni, łagodny, zwiastun wiosny. Królem wszystkich wiatrów (i burz) był Ajolos (Eol). Boreasz, Notos i Zefir byli synami Eos i Astrajosa. Euros był synem Uranosa i Gai. Ajolos- Hippotasa. Jego dziećmi byli Atamas, Syzyf i Salmoneus. Dał Odyseuszowi worek, w którym zamknięte były wszystkie wiatry nieprzychylne jego podróży. Zefir wraz z Boreaszem zamieszkiwali w pałacu w Tracji. Zefir był ojcem nieśmiertelnych koni bojowych Achillesa, Ksantosa i Baliosa, które galopowały z prędkością wiatru. W przeciwieństwie do Zefira, Boreasz był z natury gwałtowny i nieokiełznany, zdolny wyrządzać wielkie szkody. Kiedyś Boreasz porwał Orejtyję, księżniczkę ateńską, córkę króla Erechteusa. Napotkawszy ją, gdy tańczyła nad strumieniem Boreasz spowił ją w chmurę i uprowadził do swojej siedziby. Urodziła mu dwóch bliźniaczych synów- Kalaisa i Zetesa. W momencie narodzin chłopcy mieli całkowicie ludzki wygląd, później jednak wyrosły im z ramion złote skrzydła. Córką Boreasza była Chione.

Ajter - Eter "Jasne Górne Powietrze". Uosobienie błyszczącego powietrza. Synem Erebu i Nocy, według "Teogonii" jedno z pierwotnych bóstw. Ajter był bóstwem obdarzonym pamięcią. Odgrywał w mitologii podrzędną rolę.

Alfejos - syn Okeanosa i Tetydy. Bóg rzeki o tej nazwie. Pewnego razu ośmielił się zakochać w Artemidzie i ścigał ją przez całą Grecję. Ona jednak uciekła do Letrinoj w Elidzie, gdzie wysmarowała sobie i wszystkim nimfom twarze białą gliną, dzięki czemu nie można jej był odróżnić od pozostałych towarzyszek. Alfejos odszedł więc, żegnany szyderczym śmiechem. Mit ten wzorowany jest prawdopodobnie na jego zalotach do Aretuzy, która zamieniła się w źródło, a jego w rzekę.

Apollo, Apollon - bóg obrzędów oczyszczających, wróżbiarstwa i muzyki, od VI wieku p.n.e. uważany za boga światła słonecznego. Patron muzyki, poezji, sztuk i nauk. Apollo Musagetes- przewodnik Muz. Jedno z dwunastu bóstw olimpijskich. Syn Zeusa i Leto, bliźni brat Artemidy. Przedstawiany jako piękny młodzieniec z falistymi, jasnymi włosami, w wieńcu laurowym i z lirą w ręku. Kult Apolla miał zasięg panhelleński. Delfy- siedziba wyroczni Apolla, którą zdobył zabijając smoka Pytona, były od VII wieku p.n.e. głównym ośrodkiem religijnym Greków. Apollo chronił ludzi przed złem, zwłaszcza przed chorobami, a jednocześnie przypisywano mu zsyłanie zarazy i powodowanie nagłej śmierci. Strzegł trzód przed wilkami i pól przed szkodnikami. Był patronem młodzieży. Główne atrybuty Apolla to wawrzyn, łuk i lira. Poświęcono mu: wilka, sarnę, kruka, łabędzia, delfina. Urodzony na wyspie Delos. Chciał pomścić krzywdę matki wyrządzoną przez Herę już w 5 dni po urodzeniu. Mimo iż był najpiękniejszym z bogów nie miał szczęścia w miłości. Z wielu związków miał dzieci: Dorosa (z Ftyją), 10 Korybantów (muza Talia), Orfeusz i Hymen (z Kalliope), Aristajosa (z Kyrene), Iona (z Kreuzą), Asklepiosa (z Koronis). W spisku przeciw Zeusowi Apollo, za karę musiał przybrać ludzką ostać i udać się na ziemię, by pomóc w budowaniu Troi.

Ares - bóg krwawej wojny i szału wojennego ogarniającego ludzi na polu bitwy. Pochodzenia trackiego, przez Greków uznany za syna Zeusa i Hery. Jeden z bogów olimpijskich, utożsamiany z Marsem. Kłótliwy, okrutny, niemiły bogom i ludziom, a przy tym niezręczny i śmieszny (uwięziony w beczce przez Efialtesa i Otosa- uwolnił go Hermes). Jedynym, który się go ie bał był Hades. Był kochankiem Afrodyty, ojcem Erosa i Harmonii. Z jego romansu z Aglaure przyszła na świat Alkippe. Podczas wojny towarzyszyli mu synowie: Fobos ("Trwoga") i Deimos ("Strach"), Eris, a także Enio i Kery- demony krwi. Był przedstawiany jako urodziwy mężczyzna trzymający tarczę i włócznię/miecz lub w zbroi. Atrybutami Aresa były: zbroja, miecz, włócznia. Jego świętymi zwierzętami - pies i sęp.

Asklepios - "Nieustannie Łagodny". Bóg sztuki lekarskiej, syn Apollona i Koronis, wychowanek Chirona. Ojciec Machaona, Podalejriosa i Hygiei. Legendy odnoście narodzin i śmierci Asklepiosa znane były wszystkim. Gdy Koronis związała się ze śmiertelnikiem, Apollo poprosił Artemidę, aby zesłała na nią śmiertelną chorobę. Gdy podpalono stos pogrzebowy Koronis, Apollo pożałował swego nienarodzonego syna i wyjął go z jej ciała. w ten sposób narodził się Asklepios. Sztuki lekarskiej nauczył się od Chirona. W swej ludzkiej postaci został uśmiercony przez Zeusa gdy swą wiedzę zaczął wykorzystywać, by wskrzeszać zmarłych. Asklepiosa przedstawiano jako dojrzałego, brodatego mężczyznę z wężem owiniętym wokół laski i czarą z płynem leczniczym. W Rzymie- Eskulap.

Attis - bóstwo wegetacji. Kochanek Afrodyty. Attis został wykastrowany i wykrwawił się na śmierć w dolinie, w której odbywały się obrzędy na cześć Hekate. Zmarł pod Sosną Erigone.

Bafyra - bóg rzeki.

Chronos - "Czas". Uosobienie czasu przemijającego. Był jednym z pierwotnych bóstw, obecnych na początku stworzenia. Chronos wszystko widzi, ujawnia i wyrównuje. Budowniczy wszystkiego. Według niektórych kosmogonii Chronos był źródłem wszechrzeczy.

Dionizos - bóg sił witalnych natury, ekstazy religijnej i wina, związany również z życiem pozagrobowym. Utożsamiany z rzymskim Liberem, Bachusem. Syn Zeusa i Semele (lub: Demeter, Io, Dione, Persefona, Lete). Hera poleciła gigantom rozszarpanie małego Dionizosa jednak Gaja ożywiła chłopca. Najważniejsze święta to ateńskie Dionizje i rzymskie orgiastyczne bachanalie. Atrybuty Dionizosa to: gałąź winorośli, tyrs, maski tragiczne oraz symbole życiowej witalności. Zwierzęta mu poświęcone to: fallus, byk i kozioł. Przedstawiany był w gronie menad i satyrów jako mężczyzna w sile wieku, brodaty, w szatach trackich bądź frygijskich.

Ereb - bóg ciemności. Mrok jest jednym z najstarszych bóstw. Wyłonił się wraz z Gają, na samym początku stworzenia, z Chaosu, którego był synem. Ereb odbył stosunek miłosny z Nyks i przez to został ojcem Jasności, Hemery i Hesperyd oraz Momos, Hypnosa, Tanatosa i Ajtera, a także Charona.

Eros - "Namiętność Seksualna". Bóg miłości utożsamiany z Amorem (Kupido). U Hezjoda przedstawiany jako jedno z najstarszych bóstw. Według późniejszych wersji był synem Aresa (lub Hermesa, Zeusa) i Afrodyty. Inni mówią, że był synem Irydy i Zefira. Wówczas wyobrażany jako nagi, uskrzydlony chłopiec o złotych włosach, z łukiem i strzałami lub z pochodnią, siejący niepokój w sercach. Był znany jako bóg znajdujący przyjemność w inicjowaniu intryg miłosnych, przeszywający serca bogów i ludzi strzałami namiętności. Eros zakochał się i pojął za żonę śmiertelniczkę- Psyche, która została obdarzona nieśmiertelnością i wieczną młodością.

Feb - Febus, z greckiego Phoibos, z łaciny Phoebus. Był pierwotnie bóstwem Słońca. Po utożsamieniu z Apollonem imię Febus stało się epitetem syna Latony.

Forkys - Jeden z wielu bóstw morskich. Syn Pontosa i Gai. Mąż Kleto. Forkys był ojcem Forkid czyli: Graj (Dejno, Pemfredo i Enio), a także Gorgon (Stejno, Euriale i Meduzy) oraz Scylli i Echidny.

Glaukos - Jedno z bóstw morskich. Posiadał dar wieszczy. Był nieszczęśliwie zakochany w Scylli.

Hades - "Niewidzialny"? Bóg świata zmarłych, władca podziemi, ponury, surowy i bezlitosny. Syn Kronosa i Rei, brat Zeusa, Posejdona, Hery, Hestii i Demeter, małżonek Persefony. Poza Persefoną Hades zalecał się do nimf Mente i Leuke. Hades był najbardziej znienawidzonym bóstwem wśród bogów olimpijskich. W Rzymie- Pluton. Hades nie miał kultu ani świątyń. Jego drzewem był cyprys, kwiatem- narcyz, zwierzęciem ofiarnym- czarna owca. Hades wyobrażany w długiej szacie z berłem i kluczami w rękach. Pewnego razu chłopi podarowali Hadesowi hełm, który czynił go niewidzialnym, stąd jego imię.

Hefajstos - bóg ognia i sztuki kowalskiej oraz złotniczej, opiekun rękodzielników. Jedno z dwunastu bóstw olimpijskich. Brzydki i chromy syn Zeusa i Hery (lub tylko Hery), mąż Afrodyty i Charis, uosabiających piękno. Przedstawiany jako brodaty mężczyzna w czapce i krótkiej szacie z młotem lub obcęgami w rękach. Kulał od czasu gdy Zeus zrzucił go z Olimpu na wyspę Lemnos. Z pracowni Hefajstosa pochodziły: zbroja Achillesa, wóz Heliosa, pioruny Zeusa, strzały Erosa, Pandora i jej puszka i inne. Miał kuźnię na Olimpie lub w głębi Etny. Kiedy był mały Hera wyrzuciła go z Olimpu. Przygarnęła go Tetyda, u której przez dziewięć lat mieszkał i pracował. Gdy Hera dowiedziała się jaki zdolny jest Hefajstos poprosiła, aby wrócił na Olimp, gdzie urządziła mu wspaniałą kuźnię. Utożsamiany z rzymskim Wulkanem.

Helios - bóg-Słońce, źródło światła słonecznego i życia. Regulował bieg dni i lat. Syn Hyperiona i Thei, brat Selene i Eos. Mąż Okeanidy- Perseis. Ich dzieci to: czarodziejka Kirke z wyspy Ajaja, król Kolchidy Ajetes i Pazyfae- żona Minosa. Drugą żoną była Rode. Ostatnią- Klimene- matka Faetona i Heliad. Jednym z dzieci Heliosa był również Augiasz. Na złotej kwadrydze zaprzężonej w cztery ogniste rumaki przemierzał każdego dnia niebo i zapadał w Oceanie. Tam udawał się na spoczynek do swego pałacu w ogrodzie pełnym drzew rodzących złote jabłka. Czczony głównie na wyspie Rodos. Do jego orszaku należały: Dni, Miesiące, Lata, Godziny, Wieki, Pory Roku. W mitologii rzymskiej utożsamiany był z Solem. Olbrzymi posąg Kolosa Rodyjskiego zaliczany do 7 cudów świata był przedstawieniem tego boga, runął jednak około 226 roku p.n.e. w wyniku trzęsienia ziemi.

Hermes - bóg dróg i podróżnych, posłaniec bogów. Towarzyszył zmarłym w ostatniej wędrówce do Hadesu. Najpierw woźny, później sędzia w Hadesie. Patron wychowania młodzieży męskiej, czczony głównie w gimnazjonach. Syn Zeusa i plejady Mai. Goniec Zeusa. Sprytny, przebiegły i obdarzony licznymi umiejętnościami patron wynalazców, pasterzy, kupców, marynarzy, mówców, poetów i złodziei. Wynalazł miarę, wagę, liczby i litery alfabetu. Jego dzieci ze związków to: Abderos, Eresichton (z Dryope), Pan (z Ojnejs). Ze swą miłością, Salmatis, został stopiony w jedność. Przedstawiany zwykle jako piękny młodzieniec w kapeluszu podróżnym w sandałach ze skrzydełkami i z kaduceuszem. W mitologii rzymskiej- Merkury.

Hesperos - syn tytana Atlasa. Bóstwo personifikujące gwiazdę wieczorną.

Hymenajos, Hymen - bóg personifikujący pieśń weselną i małżeństwo. Syn Apollona i muzy Kalliope. Należał do orszaku Afrodyty i podążał za jej rydwanem u boku Pejto. Był najczęściej przedstawiany jako młodzieniec z pochodnią i wieńcem lub kwiatami i welonem.

Hypnos - bóg snu. Syn Nocy i Erebu, brat Tanatosa, ojciec Morfeusza. Hypnos żył w świecie podziemnym, królestwie Hadesa. Wyobrażany był w postaci uskrzydlonego młodzieńca, najczęściej z kwiatem maku w ręce. Przy różnych okazjach Hera zwracała się do Hypnosa z prośbą o uśpienie Zeusa, aby sama mogła przypuścić atak na Heraklesa. Hypnos zwykle wzbraniał się przed wywołaniem gniewu Zeusa, być może dlatego, że raz już omal nie został rażony jego piorunem. Ocaliła go ochrona ze strony Nyks, której potęgę Zeus zawsze respektował. W mitologii rzymskiej nosił imię Somnus.

Kronos - "Kruk". Pierwszy boski władca świata, najmłodszy, a zarazem najpotężniejszy syn Uranosa i Gai. Za namową matki dokonał kastracji ojca- powodując oddzielenie się Nieba od Ziemi i zdobył władzę, dzięki złotemu sierpowi otrzymanemu przez matkę. Mąż Rhei. Ojciec Hery, Demeter, Hestii, Posejdona, Hadesa i Zeusa. W obawie przed spełnieniem się przepowiedni Uranosa i Gai połykał swe dzieci zaraz po urodzeniu, by nie być pozbawionym władzy przez syna. Jednak ocalony przez matkę Zeus, strącił Kronosa i pozostałych jego braci- tytanów do Tartaru. W Rzymie nosił imię Saturn.

Momos - bóg potwarzy i szyderstwa. Syn Nyks. Brat Hesperyd.

Morfeusz - syn Hypnosa. Bóg marzeń sennych, przedstawiany ze skrzydłami.

Nereus - "Stary Człowiek Morza". Bóg morski. Najstarszy syn Gai i Pontosa. Był to łagodny i dobry starzec z długą zieloną brodą, pełną wodorostów i muszelek. Lubił spokój i ciszę morską, a w pogodne dni wychodził ze swojego podwodnego pałacu i wygrzewał się na słońcu. Jego żoną była Okeanida Doris. Miał z nią pięćdziesiąt córek- od jego imienia zwanych Nereidami. Miał zdolność widzenia przyszłości i mógł zmieniać dobrowolnie kształty.

Okeanos, Oceanus - bóg wody jako żywiołu kosmicznego, uważany za źródło wszechrzeczy i praojca świata. Był tytanem, najstarszym synem Uranosa i Gai, mężem Tetys i ojcem rzek Nilu, Alfejosu, Eridanu, Strymonu, Skamandru, Acheloosu, a także Styksu i nimf morskich- Okeanid, m.in. Perseis.
Okeanos jest najdłuższą rzeką świata opływającą całą planetę dokoła. W okresie późniejszym imię Okeanosa odnosiło się tylko do Oceanu Atlantyckiego.

Pajeon, Podalejrios - bóg lekarzy i lekarz bogów. Syn Asklepiosa.

Pan - Koźlonogi i rogaty bóg lasów, trzód i pasterzy, opiekun stad. Syn Hermesa i nimfy Ojnejs (lub Dryope, Amalteji). Według legendy był tak brzydki, że matka go porzuciła, a Hermes zabrał na Olimp, gdzie wszyscy polubili Pana. Był wynalazcą instrumentu muzycznego, który wziął swą nazwę od imienia nimfy Syrinks, która była ukochaną Pana. Miał też wiele innych miłości jak, np. Echo (miał z nią córkę Iynks), Eufeme (syn Krotos), Pitys. Przechwalał się, że spał, ze wszystkimi pijanymi menadami Dionizosa. Rozgniewany, krzykiem wzbudzał wśród ludzi i zwierząt lęk ("strach paniczny") i wywoływał popłoch ("panika"). W Rzymie- Faun.

Plutos - "Dostatek". Bóg zapasów ziarna, z czasem czczono go jako boga bogactwa i pomyślności materialnej. Związany w kulcie z Demeter, nierzadko uchodził za jej syna. Przedstawiany jako małe dziecko z rogiem obfitości w dłoni lub jako ślepy starzec, który rozdzielał swoje dobra.

Pontos - "Morze". Pontus. Jedno z najstarszych bóstw morskich. Wyskoczył z bogini Gai- Ziemi i odbył z nią stosunek miłosny. Brat Uranosa. Ojciec m.in.: Nereusza, Forkysa, Kleto, Taumasa i Eurybii.

Posejdon - bóg morza. Opiekun żeglarzy i rybaków, wysp, półwyspów, archipelagów, trzęsień ziemi. Syn Kronosa i Rei, brat m.in. Zeusa i Hadesa, z którymi dzielił władzę nad światem. Na początku zalecał się do Tetydy, ale w końcu został mężem nimfy Amfitryty (ich dzieci to Trytony, Rode i Bentesikyme), ale miał romanse m.in. z Demeter, Scyllą i Meduzą. Ojciec licznego i potomstwa: Polifema i Skirona, Anteusza, Miniasza, Buzyrysa. Z innych związków był ojcem: Agenora i Belosa (z Libią), Despojny i Ariona (z Demeter), Pegaza (z Meduzą), Peliasa i Neleusa (z Tyro), Oriona (z Euriale), Eumolposa (z Chione), Charybdy (z Gają). Przedstawiany zwykle jako potężny starzec, przypominający Zeusa, z mokrymi włosami oraz trójzębem w ręku, na rydwanie, zaprzężonym w dwunożne konie morskie, unoszącym się na falach, w otoczeniu wielu bóstw morskich. Atrybutem jego władzy był trójząb. Poświęcono mu białego konia, delfina, gałązki sosny. W spisku przeciw Zeusowi Posejdon, za karę musiał przybrać ludzką ostać i udać się na ziemię, by pomóc w budowaniu Troi. Podwodny pałac Posejdona znajdował się w pobliżu Ajgaj na Eubei. W mitologii rzymskiej- Neptun.

Priap - bóg ogrodów, sadów i winnic, a także potencji seksualnej (tylko u mężczyzn) oraz uosabiające płodność natury i urodzaju. Syn Afrodyty i Dionizosa ( Pana, Hermesa, Zeusa). Był postacią komiczną i obsceniczną. Bóstwo falliczne, które zazwyczaj przedstawiano jako dorosłego, przystojnego, dobrze zbudowanego mężczyznę z członkiem w stanie erekcji. Priap symbolizował męski element płodności.

Proteus - "Pierwszy Człowiek". Bóstwo morskie. Syn Okeanosa i Tetydy. Przedstawiany jako wieszczy starzec, który potrafi zmieniać postać. Był pasterzem i doglądał fok Posejdona. Był czarownikiem znającym przeszłość i przyszłość. Jeśli chciało się otrzymać przepowiednie trzeba było pokonać go w walce.

Tanatos - czarnoskrzydły bóg, który był uosobieniem śmierci. Brat bliźniak Hypnosa. Najbardziej znany mit z jego udziałem to mit o Syzyfie. Syzyf miał zostać doprowadzony do Tartaru, jednak, dzięki podstępowi powrócił na ziemię pod opieką Tanatosa, ale udało mu się związać boga śmierci Tanatosa. Jednak dowiedziawszy się o wszystkim Hermes uwolnił więźnia. W czasie jego niewoli ludzie niesamowicie się rozmnożyli, gdyż nie miał ich kto zabierać do Hadesu. W sztuce Tanatos przedstawiany był w postaci uskrzydlonego młodzieńca ze zgaszoną pochodnią w ręce.

Tartar - pierwotne bóstwo uosabiające najciemniejsze regiony krainy podziemia. Według Hezjoda Tartar, Gaja, Eros, Ereb i Nyks byli pierwotnymi bóstwami, które wyłoniły się z Chaosu.

Uranos - był uosobieniem Nieba. Syn i mąż Gai, za jej sprawą ojciec dziewiętnaściorga dzieci: trzech hekatonchejrów, trzech cyklopów, dwanaściorga tytanów i jednego z wiatrów- Eurosa, których więził w łonie Gai. Został okaleczony i pozbawiony władzy przez swojego najmłodszego syna Kronosa. Z krwi Uranosa spadłej na Gaję- Matkę Ziemię powstali m.in. Giganci i według niektórych źródeł Erynie i Meliady, z tej, która spadła na powierzchnię morza została zrodzona Afrodyta, zwana stąd Uranią.

Zagreus - bóstwo zwane Dionizosem- Zagreusem. Syn Zeusa i Persefony spłodzony w tajemnicy przed wszystkimi. Zeus rozkazał pilnować kołyski Zagreusa korybantom lub kuretom w pieczarze na Idzie. Tytani ubielili się gipsem, by nie można ich było rozpoznać i poczekali aż kureci zasną. O północy zwabili Zagreusa ofiarując mu zabawki, złote jabłka, lustro, kości do gry i pęczek wełny. Kiedy tytani się na niego rzucili, chcąc go zamordować, Zagreus nie stchórzył, lecz kilka razy zmieniał postać próbując się im wymknąć. Wcielał się po kolei w: Zeusa, Kronosa, lwa, konia, rogatego węża, tygrysa, byka. W ostatnim wcieleniu schwytali go tytani rozszarpali i pożarli. Atena rozgromiła tytanów, ocaliła serce Zagreusa, włożyła w figurę gipsową i tchnęła w nią życie, czyniąc w ten sposób Zagreusa nieśmiertelnym.

Zeus, Dzeus - Naczelne bóstwo panteonu greckiego. Bóg wszelkich zjawisk atmosferycznych, opiekun rodziny, a także państwa, gwarantujący wolność polityczną. i sprawiedliwość społeczną. Ojciec bogów i ludzi, pan nieba, światła i piorunów. Poręczyciel przysiąg i układów. Najmłodszy syn Kronosa (stąd zwany Kronidą) i Rhei, brat Posejdona, Hadesa, Hestii, Demeter i Hery, jednocześnie swej małżonki. Ocalony przez matkę, pokonał (przy pomocy rodzeństwa) ojca, tytanów i gigantów. Podzielił się z braćmi władzą nad światem, zatrzymując dla siebie władzę zwierzchnią. Na siedzibę wybrał sobie górę Olimp. Głównymi miejscami kultu Zeusa były: Olimpia i Dodona. Z drzew poświęcono mu dąb, ze zwierząt - orła. Głównym atrybutem Zeusa był piorun. Zeusa przedstawiano jako dostojnego starca, dzierżącego w ręku berło z orłem i piorunem. Niekiedy z boginią zwycięstwa Nike.
Zeus miał wielkie potomstwo z dużej ilości związków:
Zeus + Eris - Ate
Zeus + Metis (I żona) -Atena
Zeus + Temida (II żona) - Godziny, Hory- Dike, Eunomia, Eirene i Mojry- Kloto, Lachezis i Atropos
Zeus + Eurynome (III żona) - Trzy córki Charyty- Eufrozyne, Aglaja i Talia
Zeus + Leto (Latona) - Apollon i Artemida
Zeus + Hera (IV żona) - Ejlejtyja, Ares, Hefajstos, Hebe
Zeus + Demeter - Kora
Zeus + Mnemosyne - Muzy
Zeus + Dione - Afrodyta
Zeus + Maja - Hermes
Zeus + Semele - Dionizos
Zeus + nimfa Kalike - Endymion
Zeus + Ajgina - Ajakos
Zeus + Kallisto - Arkas
Zeus + Elektra - Dardanos
Zeus + Io - Epafos
Zeus + Danae - Perseusz
Zeus + Leda - Kastor, Polluks, Helena
Zeus + Europa - Minos, Radamantys, Sarpedon
Zeus + Antiopa - Amfion, Zetos
Zeus + Taleja - Palikowie
Zeus + Alkmena - Herakles
Zeus + Pluto - Tantal

Boginie

Afrodyta - (aphrós "Zrodzona z piany", anadyomene- "Wynurzona z wód" ). Bogini miłości i piękna, utożsamianą z rzymską Wenus, jedno z głównych bóstw panteonu greckiego. Pewne cechy Afrodyty wskazują na jej wschodnie pochodzenie. Afrodyta roztacza opiekę nad kochankami i ucieleśnia zmysłowe piękno, któremu każdy musi ulec. Według jednej z wersji miała powstać z piany morskiej zroszonej krwią okaleczonego boga nieba, Uranosa (Afrodyta-Urania), według innej, była córką Zeusa i Dione, boginią miłości zmysłowej, powszechnie spotykanej (jAfrodyta-Pandemia). Według kolejnej wersji córka Uranosa i Hemery. Afrodyta była żoną Hefajstosa. Z innych związków była matką Harmonii i Erosa (z Aresem) i Eneasza (z Anchizesem). Obok żeńskiego pojawia się też aspekt męski Afrodyty. Atrybuty Afrodyty to: przepaska (dostała ją od Charyt, dzięki tej szarfie każdy się w niej zakochiwał) i zwierciadło, róża i mirt. Zwierzęta jej poświęcone to: gołąb i wróbel, łabędź, zając i kozioł. Jej orszak składał się z Potos- rządza i Himeros- Tęsknota, którzy podróżowali przed rydwanem bogini, a także Hymen- bożek pieśni weselnej i Pejto- bogini miłosnej namowy. Czczona głównie na Cyprze, w Azji Mniejszej, Atenach, południowej Italii i na Sycylii.

Ananke - czyli "konieczność" bogini nieodwracalnego przeznaczenia, rządzącego losem bogów i ludzi. Według jednej z wersji była matką Moir. Ananke odgrywała ważną rolę w teologicznych spekulacjach orfików.

Artemida - dziewicza bogini lasów i łowów, utożsamiana z rzymską Dianą, córka Zeusa i Leto, bliźniacza siostra Apollona, tak samo piękna jak on. Jedno z dwunastu bóstw olimpijskich. W wieku trzech lat, siedząc u ojca na kolanach zażyczyła sobie łuk i strzały, które były jej atrybutami. W jej orszaku znajdowało się 50 Okeanid i 20 nimf rzecznych. Jej przydomki to: Tauropolos- pogromczyni byków, Hippopolos- ujeżdżająca konie, Locheje- moc rażenia boleścią. Pani dzikich zwierząt, opiekunka rybaków i podróżnych na morzu. Patronka położnic, nowo narodzonych dzieci i młodzieży do momentu osiągnięcia dojrzałości. Bogini życzliwa i mściwa zarazem- przypisywano jej powodowanie nagłej śmierci, zwłaszcza u młodych kobiet (np. Niobe i jej dzieci). Przedstawiana jako piękna dziewczyna w tunice, sandałach. Od V wieku p.n.e. uważana za boginię Księżyca. Ze zwierząt została jej poświęcona łania, a z roślin laur.

Astraja - nazywana również Astrea- Dike. Córka Zeusa i Temidy (w innej wersji Astrajosa i Eos). Bogini sprawiedliwości. Po zgładzeniu została zmieniona w gwiazdozbiór Panny.

Ate - bogini zaślepienia i błędu. Według mitologii Hezjoda najstarsza córka Zeusa z jego związku z Eris. Z Ate związany jest mit o narodzinach Heraklesa: Hera nakłoniła Ejlejtyję, aby opóźniła narodziny herosa. Powróciła na Olimp i zaczęła przechwalać się swoją przebiegłością. Wtedy rozgniewany Zeus chwycił Ate, która podstępem ukryła przed nim oszustwo Hery, i przysiągł, że odtąd nigdy już nie będzie miała wstępu na Olimp. Trzymając za złote włosy i wywijając nią zrzucił Ate na ziemię.

Atena - Umiłowana córa Zeusa (miała prawo do noszenia egidy i ciskania piorunów), z którego głowy wyskoczyła w pełnej zbroi, w chwili narodzin. Jej matką była Metis, którą połknął Zeus. Była naczelnym bóstwem Aten, które zdobyła w rywalizacji z Posejdonem. Ku jej czci obchodzono święta: Plynteria, Arreforia i najwspanialsze- Panatenaje. Jej przydomki to: Pallas- Potrząsająca Dzidą, Partenos- Dziewica, Nike Apteros- Nike Bezskrzydła Atena Polias- opiekunka miasta, Promachos- wojenna, Hippia- pogromczyni koni. Jedno z dwunastu bóstw olimpijskich. Bogini władców i ich pałaców położonych na akropolach miast. Później znana jako opiekunka małżeństwa, utożsamiana z rzymską Minerwą. Odrzuciła zaloty Hefajstosa, a Tejrezjasza, który zobaczył ją w kąpieli oślepiła. Zamieniła też Arachne w pająka. W przeciwieństwie do Aresa, była patronką wojny sprawiedliwej, strategii, taktyki i podstępów wojennych. Miejsce narodzin- rzeka Tritonia - przydomek Tritogeneia. Sprzyjała wszelkim sztukom i kunsztom. Wymyśliła koło garncarskie, ekierkę, jarzmo, radło, uprawę oliwek. Uważana za patronkę wszelkich zajęć typowych dla cywilizacji ludzkiej. Atrybuty: tarcza, hełm, dzida, drzewo oliwne. Zwierzęta: sowa. Opiekunka bohaterów. W Rzymie- Pallas.

Bia - "Moc", córka Pallasa i Styks, siostra Nike, Zelosa i Kratosa.

Briotomartis - córka Leto, wynalazła sieci łowieckie, trzymała na smyczy psy Artemidy.

Brizo - bogini księżyca z Delos.

Chloris - bogini kwiatów, uosobienie wiosny. Ukochana Zefira. Chloris była żoną Neleusa, ale wszystkie dwanaścioro dzieci z tego małżeństwa, z wyjątkiem Nestora, zabił później Herakles.

Demeter - czyli "Matka Jęczmienia". Jedno z najstarszych bóstw ziemi uprawnej, a przede wszystkim bogini zbóż. W mitologii rzymskiej nosiła imię Ceres. Jedno z dwunastu bóstw olimpijskich. Demeter nie ma męża. Córka Kronosa i Rhei. W odróżnieniu od dziewiczej Artemidy jest istotą żeńską ujarzmioną przez Posejdona, który przybrał postać ogiera. Matka Plutosa, Iakchosa i Kory (Persefony) porwanej przez Hadesa, władcę świata podziemnego. Demeter była opiekunką życia osiadłego i spraw z nim związanych. Przedstawiana była jako poważna kobieta w wianku kłosów na głowie, z sierpem i pochodnią lub koszem owoców w ręku. Ona pokazała ludziom jak wypiekać chleb. Poświęcono jej: kłos, mak, złotogłów, miód. Ze zwierząt: żurawia i krowę. Demeter była, po Hestii, najłagodniejszym bóstwem greckiego panteonu. Rzadko kiedy zdarzało się, by jakiś śmiertelnik poniósł śmierć, bądź został przez nią skrzywdzony. Ośrodkiem jej kultu było Eleusis. Główne święta to: Tesmoforie (obchodzone tylko przez kobiety zamężne) i Talizje (święto żniw).

Eirene - bogini pokoju, jedna z Hor. Córka Zeusa i Temidy. Najczęściej wyobrażana była z małym Plutosem na ręku i rogiem obfitości. W mitologii rzymskiej uosobieniem Eirene był Pax.

Ejlejtyja - Patronka kobiet rodzących i połogu. Określała ona długość bólów porodowych i moment rozwiązania. Córka Zeusa i Hery. Hera często zakazywała jej towarzyszyć narodzinom licznych potomków Zeusa, aby tym samym przedłużyć męki rodzicielek. Na przykład kiedy za sprawą Zeusa Leto poczęła Artemidę i Apolla, Hera zmusiła ją do wędrówki po świecie w poszukiwaniu miejsca porodu. Podobnie było w przypadku Heraklesa. Ejlejtyja spowolniła jego narodziny, przez co nie objął tronu Myken. Według jednej z wersji uważana była za matkę Erosa, narodzonego w tym samym czasie co Gaja.

Eos - córka tytanów- Hyperiona i Thei. Siostra Selene i Heliosa, matka: za sprawą Astrajosa wiatrów: Zefira, Boreasza, Notosa oraz Gwiazdy Zarannej i Gwiazd. Para jej rumaków nosi imiona Błyszczący i Promienisty. Ponieważ rydwany jej rodzeństwa zaprzęgnięte są w cztery rumaki wskazuje to na wyższą pozycję boga Słońca i bogini Księżyca od Jutrzenki. W mitologii rzymskiej nazywana Aurorą. Pewnego razu Afrodyta, gdy zastała Eos w łóżku z Erosem, rzuciła na nią klątwę stałego pożądania śmiertelników. Najpierw zakochała się w Orioniem, potem Kefalosie, Kleitosie, a na końcu Ganimedesie i Titonosie. Poprosiła Zeusa by obdarzył go nieśmiertelnością. Zamieszkali w Etiopii, gdzie Eos urodziła synów- Memnona i Emationa. Po kilku latach Titonos zaczął się starzeć, gdyż Eos nie prosiła o wieczną młodość. Dobra bogini nie zostawiła ukochanego w potrzebie. W końcu bogowie ulitowali się nad nimi i zamienili Titonosa w świerszcza.

Empuza - bogini strachu, towarzyszka Hekate. Od V w. p.n.e. Empuza zaczęła być postrzegana jako grono kobiet-zjaw, które nachodzą mężczyzn we śnie.

Eris - według Teologii Hezjoda Eris była córką Nocy i Erebu. Była matką nieszczęść, m.in. Ponos- Trud, Limos- Głód, Algos- Ból, Fonos- Morderstwo, Mache- Walka oraz Nędzy, Oszustwa, Zbrodni, a za sprawą Zeusa- Ate. Wyniosła bogini o zimnym spojrzeniu. Nie zaproszona zjawiła się na weselu Peleusa i Tetydy i, rzuciwszy między boginie jabłko z napisem "dla najpiękniejszej", wywołała spór między Herą, Ateną i Afrodytą, który rozstrzygnął książę Troi- Parys.

Eunomia - bogini praworządności. Hora. Córka Zeusa i Temidy.

Gaja - Czyli "Ziemia". Zwana również Ge, Ziemia-Matka. Wyłoniony z Chaosu żywioł pierwotny, z którego powstały pokolenia bogów. Według Hezjoda matka Gór, Pontosa (morze) i Uranosa (niebo), a ze związku z nim- tytanów, cyklopów, gigantów i sturamiennych olbrzymów- Hekatonchejres i boga jednego z wiatrów-Eurosa. Wszystko żywiąca, płodna Matka- Ziemia, o piersi szerokiej, pani elementów, najstarsza z bóstw. Za sprawą Pontosa matka m.in.: Nereusza, bóstw morskich, Taumasa, Forkysa, Kleto, Eurybii. Uważana za praźródło wszelkiego życia. Była jednak pusta i głucha, "żaden dźwięk, głos żaden nie mącił odwiecznego milczenia jej nieobeszłych obszarów". Z czasem stała się boginią płodności, Wszechrodzicielką, poręczycielką przysiąg, bóstwem znającym tajemnice Przeznaczenia, opiekunką pierwszych wyroczni. W mitologii rzymskiej nazywana była Tellus.

Hebe - czyli "Młodość". Uosobienie wiecznej młodości. Jej głównym zajęciem była funkcja podczaszyni bogów na Olimpie, a podrzędnym zadaniem- opieka nad pawiami Hery. Hebe była córką Zeusa i Hery, a także trzecią małżonką Heraklesa (po tym jak stał się nieśmiertelny). Główne atrybut Hebe to: czara lub dzban. W mitologii rzymskiej utożsamiana była z Juwentas.

Hekate - czyli "Sto". Bogini magii, czarów i czarownic. Uważana za córkę Persesa i Asterii. Była to bogini pochodzenia małoazjatyckiego (tam nosiła imię: Karia). Początkowo przedstawiana za dnia jako dobroczynna bogini, mająca wpływ na rolnictwo, a następnie jako bóstwo chtoniczne. Czczona była głównie na rozdrożach, które szczególnie miały sprzyjać czarom i gdzie nocą składano jej ofiary (z psów). Sam Zeus tak wielką czcią otacza Hekate, że "nigdy nie odbiera jej odwiecznej władzy, którą zawsze posiadała, a mianowicie użyczania względnie odmawianego śmiertelnikom pożądanego przez nich daru". Hekate ma trzy ciała i trzy głowy- lwa, psa i klaczy. Atrybuty Hekate to pochodnia, bicz i wąż.

Hemera - czyli "Dzień" . Bogini światła dziennego. Jest kobiecym symbolem Słońca. Córka Nocy i Erebu. Według jednej z wersji za sprawą Uranosa stała się matką Afrodyty. Bogini Eos utożsamiana jest z Hemerą, w czasie, gdy Helios jedzie po niebie na swym rydwanie. Nawet w sztuce Hemera i Eos nie różnią się miedzy sobą.

Hera - "Pani". Bogini małżeństwa i wierności małżeńskiej. Jedno z dwunastu bóstw olimpijskich. Opiekunka kobiet zamężnych. Łagodziła smutek wdów. Córka Kronosa i Rei, siostra i małżonka Zeusa. Matka Aresa, Ejlejtyji, Hefajstosa i Hebe. Ponieważ Zeus często ją zdradzał pożyczała niekiedy przepaskę Afrodyty, aby wzbudzić w nim pożądanie. W spisku przeciw Zeusowi, Hera jako prowodyrka została przykuta bransoletami za ręce do nieba, a u nóg Zeus powiesił jej kowadła. Uważano, że narodziła się na wyspie Samos lub w Argos. Jej piastunkami były Pory Roku. Miała wiele przydomków: Hera Gamelios- opiekunka prawowitych związków małżeńskich. Uchodziła za zazdrosną i mściwą, zwłaszcza w stosunku do swych rywalek (Io, Latony, Semele). Przedstawiana była jako postawna kobieta nosząca berło i diadem z gwiazd nad czołem. Atrybuty Hery to: owoc granatu, lilia i nieśmiertelnik. Zwierzę ofiarne- kukułka, krowa i paw. Główne miejsce kultu- Argos. W mitologii rzymskiej nazywana Junona.

Hestia - czyli "Ognisko Domowe". Bogini domowego ogniska, ośrodka życia rodzinnego, opiekunka ogniska gminnego lub państwowego. Pod opiekę oddawano jej dzieci, sieroty i młode małżeństwa. Czczona w każdym domu i świątyni. Dziewica. Córka Kronosa i Rei. Odrzuciła zaloty Posejdona i Apollona. Pomimo, że była bóstwem olimpijskim rzadko pojawiała się w mitach. Skromna, cicha i łagodna. Nienawidziła mordu. W czasie walki Olimpijczyków z Gigantami ona jedyna nie wzięła oręża w dłoń, tylko modliła się o pokój. Zeus darzył ją wielkim szacunkiem. Liczył się z jej zdaniem na radzie bogów. Młode dziewczęta- dziewice były brane jako kapłanki do jej świątyni, tzw. Westalki. Symbol: płomień ogniska. Jej pierwszej składano ofiary i pierwszą wzywano w przysięgach. W Rzymie- Westa.

Hybris - bogini pychy i zuchwałości. Jedna z Eryń.

Hygieja - bogini zdrowia. Córka Asklepiosa. Siostra Machaona i Podalejriosa. Uważana za radosną i promienną boginię.

Irys, Iryda, Iris - bogini tęczy. Według Hezjoda była siostrą Harpii. Córka Taumasa i Plejady Elektry. Jej główne zadanie i znaczenie to posłannictwo bogów (głównie Zeusa i Hery) do ludzi. Zazwyczaj wyobrażana była ze skrzydłami, w szacie o siedmiu barwach tęczy, którą rozpinała nad ziemią i morzem. Kiedy Hades porwał Korę, Zeus posłał właśnie Irys, aby ułagodziła Demeter. Bogini rolnictwa zignorowała jednak prośby Irydy.

Kybele - Wielka Macierz, Matka Bogów. Znana w mitologii greckiej i rzymskiej. Była to frygijska bogini płodności i urodzaju. Władczyni przyrody górskiej i opiekunka miast w czasie wojny. Wyobrażano ją sobie na tronie, z miniaturą murów obronnych na głowie, lub na wozie zaprzężonym w lwy i pantery, w otoczeniu korybantów (kapłanów bogini). W Pessynuncie (na terenie Azji Mniejszej) czczona pod postacią czarnego kamienia (meteorytu). W Grecji utożsamiano ją z Rheą i Demeter.

Leto - Córka tytana Kojosa i tytanki Fojbe. Matka Apollona i Artemidy, poczętych z Zeusem pod postaciami przepiórek. Za ten romans była prześladowana przez Herę, która zesłała na nią węża- Pytona, aby ten nie dał jej spokoju i pędził ją bez ustanku po całym świecie. Po wielu mękach znalazła jednak na wyspie Delos, który stał się odtąd ważnym ośrodkiem kultu obydwu bliźniaczych bóstw. Według legendy Leto urodziła Artemidę w Ortydze, która w chwilę po przyjściu na świat pomogła przebyć matce cieśninę i na górze Kyntos, Leto urodziła po dziewięciu dniach Apolla.

Metis, Metyda - "Mądrość", "Przebiegła Roztropność". Córka Okeanosa i Tetydy. Okeanida. Bogini rozumu. To ona poradziła Zeusowi, by podać Kronosowi środki wymiotne. Metis stanęła po stronie Zeusa w czasie Tytanomachii. Mieszkała nad rzeką Oceanem. Zauroczony nią bóg, gonił za nią po całym świecie, a bogini przybierała różne postacie. W końcu Zeus dopadł ją, a Metis zaszła w ciążę. Ponieważ wyrocznia powiedziała, że drugie dziecko Zeusa zdetronizuje ojca, Zeus od razu połknął Metis. Zeus utrzymywał potem, że z brzucha wydziela mu się rad. Po upływie dziewięciu miesięcy za sprawą Metis Zeusa rozbolała głowa. Udał się do Hefajstosa, aby ten rozłupał mu czaszkę. Z czerepu wyskoczyła Atena w pełnej zbroi. Utrzymuje się więc, że to właśnie Metis była jej matką. Według pelazgijskiego mitu o stworzeniu Metis i Kojos otrzymali od Eurynome we władanie jedną z mocy planetarnych- Mercurego władającego mądrością. Później opiekę nad planetą przejął Hermes.

Mnemosyne - "Pamięć". Jedna z Tytanid, po Tytanomachii nie została strącona do Tartaru, gdyż opowiedziała się po stronie Zeusa. Długowłosa bogini pamięci. Za sprawą Zeusa matka dziewięciu Muz.

Muzy - dziewięć bogiń sztuk pięknych, historii i astronomii, córki Zeusa i tytanki Mnemosyne. Muzy rzadko pojawiały się w mitach, często jednak były przywoływane przez pisarzy, poetów i innych artystów jako źródła natchnienia. Należały do świty Apollona, patrona muzyki i sztuk pięknych, który posiadał tytuł Musagetes (czyli „Przywódca Muz"). Choć różne sa przekazy na ten temat, najczęściej twierdzono, iż mieszkają one na górze Helikon w pobliżu Delf.
Erato - "Śliczna". Muza poezji miłosnej. Jej atrybut to mała lira.
Euterpe -"Radość". Patronka poezji lirycznej. Jej atrybutem jest aulas.
Kalliope -"Piękny Głos". Muza poezji epicznej. Jej atrybuty to tabliczka i rylec. Ze związku z Apollonem urodziła dwóch synów- Orfeusza, Hymenajosa.
Klio -"Sława". Muza historii. Atrybut- zwój papirusu.
Melpomena -"Śpiewająca". Muza tragedii. Atrybut- maska tragiczna.
Polihymnia - "Wiele Pieśni". Muza sakralnej poezji chóralnej. Przedstawiana jako ciągle głęboko zamyślona. Jako jedyna muza nie posiada atrybutu.
Talia - "Pełnia". Muza komedii. Jej atrybuty to maska komiczna. Ze związku z Apollonem zrodziła dziesięciu Korybantów.
Terpsychora- "Radosny Taniec". Muza tańca. Jej atrybuty to lira i plektron.
Urania - "Niebiańska". Muza astronomii i geometrii. Jej atrybuty to cyrkiel i kula.

Nefele - "Chmura". Bogini chmur. Właściwie była jedynie widmem, stworzonym przez Zeusa na podobieństwo swojej małżonki, kiedy chciał oszukać Iksjona. W ten sposób Chmura-Nefele została matką centaura Chirona. Za namową Hery poślubiła Atamasa, który panował w Beocji. Nefele urodziła mu dwóch synów: Fryksosa i Leukona oraz córkę Helle. Atamas jednak z trudem znosił pogardę Nefele i gdy zakochał się w Ino, córce Kadmosa, sprowadził ją do swego pałacu. Dowiedziawszy się o tym od służby, Nefele rozgniewana ruszyła na Olimp i poskarżyła się Herze, że została obrażona. Hera stanęła po jej stronie i przysięgła zemstę Atamasowi i jego rodowi. Nefele wróciła do pałacu, powtórzyła śluby Hery i zażądała śmierci męża. Mieszkańcy nie posłuchali Nefele, ze strachu przed Atamasem.

Nemezis - "Postanowienie". Surowa bogini zemsty. Uważana za uosobienie gniewu bogów. Stała na straży równowagi świata wraz z Eryniami. Córka Nocy i Erebu. Zakochał się w niej Zeus i ścigał ją po całej planecie. W jednej z wersji dopadł ją w końcu i posiadł pod postacią łabędzia. Nemezis mieszkała w attyckim mieście Ramnus. Przedstawiana była jako kobieta, trzymająca w jednej ręce gałąź jabłoni, w drugiej koło, a na głowie ma koronę uwieńczoną jeleniami. Z jej pasa zwisa bicz.

Nike - "Zwycięstwo". Skrzydlata bogini zwycięstwa. Córka rzeki Styks i tytana Pallasa. Jej rodzeństwem byli: Zelos-"Gorliwość", Kratos-"Siła" i Bia-"Moc". Nike utożsamiana była z rzymską Victorią.

Noc, Nyks - czarnoskrzydła bogini nocy i ciemności. Bał się jej sam Zeus i liczył się z jej zdaniem. Wyłoniła się z Chaosu. Noc występowała w triadzie z Ładem i Sprawiedliwością. Jej dzieci to: Nemezis, Moiry, Eris, a także Kery. Za sprawą Erebu (Mroku) matka Jasności, białego Dnia i Hesperyd, a także: Przeznaczenia, Starości, Śmierci, Mordu, Wstrzemięźliwości, Snu, Widzeń Sennych, Nędzy, Udręki, Radości, Przyjaźni, Litości.

Ossa - bogini wieści i plotki.

Pejto - bogini przekonania, a także bogini miłosnej namowy, znajdowała się w orszaku Afrodyty i podążała za rydwanem.

Rhea, Rea - córka Uranosa i Gai. Żona Kronosa. Co roku przychodziło na świat jedno jej dziecko. Najpierw urodziła Hestię, potem Demeter, Herę, Hadesa, Posejdona, a na końcu Zeusa, którego urodziła na górze Lykajon w Arkadii . Pomagała swoim dzieciom walczyć z pozostałymi tytanami. Rhea była również matką Kuretów, którzy czuwali przy kołyscei potrząsali tarczami i włóczniami, aby zagłuszyć płacz malutkiego Zeusa. Jej świętym drzewem był dąb. W Rzymie najczęściej utożsamiana była z boginią Ops lub Kybele. Według pelazgijskiego mitu o stworzeniu Rhea i Kronos otrzymali od Eurynome we władanie jedną z "siedmiu" mocy planetarnych- Saturna władającego pokojem. Później opiekę nad planetą powierzono samemu Kronosowi.

Selene - Bogini Księżyca, rosy, życia seksualnego i praktyk magicznych.. Córka Hyperiona i Thei, siostra Heliosa i Eos. Ze związku m.in. z wiecznie śpiącym Endymionem matka pięćdziesięciu córek. Bardzo często przypisywano jej wpływ na zdrowie ludzkie. Przedstawiana była jako blada kobieta na rydwanie zaprzężonym w cztery piękne (złociste lub srebrne) rumaki. Powszechnie uważano Artemidę za boginię księżyca, stąd kult Selene należał do rzadkości. Podania o niej są bardzo skąpe.
Najbardziej znany jest mit o śpiącym Endymionie. Według tego mitu Selene podróżując po niebie zauważyła śpiącego mężczyznę. To Zeus rzucił na niego zaklęcie, obdarzając go nieprzerwaną młodością i nieśmiertelnością. Król bogów nie chciał, aby uosobienie piękna mężczyzny kiedykolwiek umarło. Selene od razu się w nim zakochała lecz nie mogła złamać zaklęcia Zeusa. Przez całą wieczność szepce mu do ucha zaklęcia, które mogłyby go obudzić. Księżycowi i wszystkim znanym planetom przypisywane były pewne moce. Księżyc władał wdziękiem. W mitologii rzymskiej utożsamiana była z Luną.

Sofrozyna - bogini rozsądku i rozumu.

Temida, Themis - "Ład", "Porządek". Bogini-strażniczka prawa i sprawiedliwości. Tytanida, córka Uranosa i Gai, z którą niekiedy ją utożsamiano. W tym charakterze władczyni wyroczni delfickiej przed Apollonem. Była drugą małżonka Zeusa. Jej dzieci to Mojry- Kloto, Lachezis i Atropos, Godziny i Hory- Eunomia, Eirene i Dike i Pory Roku. Stanęła po stronie Zeusa w Tytanomachii. Przedstawiana z opaską na oczach jako bezstronna w sądach i z wagą w dłoniach, na której odważa dobre i złe uczynki. Według pelazgijskiego mitu Temida i Eurymedont otrzymali od Eurynome we władanie jedną z mocy planetarnych- Jowisza, który władał prawem. Ostatecznie jednak opiekę nad planetą przejął Zeus.

Tetys - jedna z tytanid, łagodna bogini. Żona Okeanosa. Ich dziećmi były rzeki świata, synowie m.in.: Nil, Alfejos, Eridan, Strymon, Skamander, Acheloos. Najdostojniejszą z ich cór była Styks, rzeka w Tartarze. Z ich miłości zrodziły się również Okeanidy- panny wodne. Tylko Tetys poznawała każdą ze swych trzech tysięcy cór. Według pelazgijskiego mitu Tetys i Okeanos otrzymali od Eurynome we władanie jedną z moc planetarną- Venus. Venus władała miłością. Ostatecznie opiekę nad planetą przejęła Afrodyta.

Tyche - bogini "ślepego" losu, utożsamiana z rzymską Fortuną. Córka Zeusa. Została obdarzona władzę rozstrzygania losów śmiertelników. Jednych może obdarować z Rogu Obfitości, innym może odebrać wszystko co posiadają. Tyche najczęściej rozdaje nagrody zupełnie dobrowolnie. Biegnie, żonglując piłką, co ma oznaczać niepewność losu. Czasem piłka z wysoka upadnie nisko, jeśli się zdarzy, że człowiek obdarowany zbyt się chełpi swym bogactwem i nie pomaga w biedzie innym. Wtedy wkracza bogini Nemezis. W okresie hellenistycznym Tyche czczona była jako opiekunka miast. Była przedstawiana z rogiem obfitości i sterem w dłoni, a jako Tyche Miast- w koronie z murów obronnych.

Inne postaci i zagadnienia

Admet - król Feraj w Tesalii. Po tym jak Apollo zabił cyklopów, Zeus rozkazał mu za karę służyć przez rok u Admeta jako pasterz. Później Apollo pomógł zdobyć Admetowi rękę Alkestis. Ich związek był wzorem miłości małżeńskiej do tego stopnia, że Alkestis zgodziła się umrzeć zamiast męża. Dopiero Herakles, z wdzięczności, pokonał boga śmierci, Tanatosa, i oddał Admetowi żywą Alkestis.

Adonis - "Pan". Był synem króla Asyrii Tejasa i królewny Myrra. Jego matka została zmieniona w drzewo wiecznie płaczące wonną żywicą. Po dziewięciu miesiącach kora pękła i wyskoczył mały chłopiec. Znalazła go Afrodyta i oddała Persefonie na przechowanie. Obie boginie zakochały się w nim. Rozszarpany przez Aresa zmienionego w dzika, gdy ten dowiedział się o romansie z Afrodytą. Za zgodą Zeusa wracał co pół roku do Afrodyty. Po połowie roku musiał powrócić do Persefony do podziemia.

Agamemnon - bohater "Iliady", król Myken, naczelny wódz Achajów pod Troją. Syn Atreusa, brat Menelaosa, mąż Klitajmestry, ojciec Ifigenii, Elektry i Orestesa. Pod Troją poróżnił się z Achillesem, którego gniew i jego skutki stanowią treść Iliady. Po powrocie do ojczyzny zamordowany przez Egista i Klitajmestrę. Agamemnon został pomszczony przez Orestesa. Według najstarszych mitów, pochodzących z czasów Homera Agamemnon miał trzy córki i żadną z nich nie była Ifigenia. Jako jedną z tych trzech cór uznane się Chryzotemis.

Ajas - zwany Wielkim. Bohater "Iliady", syn Telamona, króla Salaminy, uważany za najdzielniejszego, po Achillesie, wojownika pod Troją. Oszalały z gniewu na Agamemnona za przyznanie Odyseuszowi zbroi po Achillesie, wyrżnął stado baranów, sądząc w zaślepieniu, że morduje Greków. Oprzytomniawszy, popełnił ze wstydu samobójstwo, rzucając się na miecz.

Ajas - zwany Małym. Uczestnik wojny trojańskiej, doskonały biegacz, syn Ojleusa. Za znieważenie Kasandry w świątyni Ateny, gdzie szukała schronienia, Grecy chcieli go ukamienować, lecz Ajas ratował się ucieczką. Za sprawą obrażonej bogini utonął jednak w drodze powrotnej do domu.

Akteon - jeden z najlepszych myśliwych beockich, wnuk Kadmosa. Syn Autonoe i Aristajosa. Wychowanek Chirona, od którego nauczył się sztuki polowania. Ściągnął na siebie gniew Artemidy, ponieważ zobaczył ją, gdy kąpała się nago w potoku. Za karę został zamieniony w jelenia, a jego własne psy, nie rozpoznając pana, za to czując zwierzynę rozszarpały go.

Alkestis, Alcesta - córka Peliasa, najpiękniejsza i najbardziej bogobojna z jego córek (jedyna nie uczestniczyła w zabójstwie ojca). Żona Admeta, króla Feraj w Tesalii. Ich związek był wzorem miłości małżeńskiej do tego stopnia, że Alkestis zgodziła się umrzeć zamiast męża. Dopiero Herakles, wdzięczny Alkestis za gościnę, pokonał boga śmierci, Tanatosa, i oddał Admetowi żywą Alkestis.

Alkinoos - Król Feaków. Gościł wracającego spod Troi Odyseusza i ułatwił mu powrót do domu, na Itakę. Pomógł też uciekinierom z Kolchidy, Argonautów, po tym jak Medea zabiła swego brata.

Alkmena - córka Elektryona, syna Perseusza. Małżonka Amfitriona, króla Tirynsu. Nie dopuszczała do siebie męża, dopóki ten nie pomścił śmierci jej braci. Amfitrion dokonał zemsty, ale po powrocie usłyszał od Alkmeny, że ta już z nim spała. Mąż zapałał wściekłością, dowiedział się jednak od wieszczka Tejrezjasza, że to Zeus, przybrawszy jego postać, posiadł Alkmenę, aby spłodzić śmiertelnika, który mógłby pomóc bogom w walce przeciwko Gigantom. Alkmena nosiła więc w swym łonie bliźniaki: Heraklesa i Ifiklesa.

Amfitrion - Król Teb, mąż Alkmeny. Zeus, przybrawszy jego postać, stał się ojcem Heraklesa. Prawdziwy Amfitrion był ojcem przyrodniego brata Heraklesa- Ifiklesa. Z osobą Amfitriona wiążę się mit o wojnie między Tebami, a Teleboejczykami i Tafijczykami. Przed bitwą Amfitrion kazał ślubować swym wojownikom na Atenę i Aresa, że nie ukryją żadnego łupu. Tylko jeden Panopeus złamał śluby i został ukarany tchórzliwym potomkiem, sławetnym Epejosem. Królem Teleboanów był Pterelaos, na głowie którego, jego dziadek Posejdon zaszczepił złoty pukiel nieśmiertelności. Córka Pterelaosa, Komajto zakochała się w Amfitrionie i chcąc zdobyć jego uczucia wyrwała złoty pukiel, na skutek czego Pterelaos zmarł, Amfitrion zaś, któremu dopomógł Kefalos, szybko pokonał wrogów. Komajto jednak skazał na śmierć za ojcobójstwo.

Anchizes - król Dardabos koło Troi. Ojciec Eneasza, zrodzonego ze związku z Afrodytą. Anchizes był pasterzem, kiedy Afrodyta uwiodła go pod postacią śmiertelnej kobiety. Kiedy zaszła w ciążę, Afrodyta przepowiedziała, że syn Anchizesa zostanie przodkiem wiekuistej dynastii. Jego syn okazał się przodkiem Rzymian. Pomimo surowego zakazu bogów przechwalał się miłością pięknej bogini, za co został rażony gromem przez Zeusa i okulał, a w innej, częstszej wersji mitu stracił wzrok. W czasie wojny trojańskiej Afrodyta ostrzegła Anchizesa przed rychłym upadkiem Troi, ale nie chciał on opuścić miasta dopóki nie ukazały się dwa znaki: z głowy Askaniosa podniósł się płomyk ognia, a następnie w pobliżu spadł meteoryt. Wyniesiony na plecach przez syna z płonącej Troi, zmarł podczas ucieczki.

Andromacha - postać z "Iliady". Córka Aetiona, króla Myzji. Żona Hektora, matka Astyanaksa. Cała jej rodzina- rodzice, bracia, mąż i syn- poniosła śmierć w wojnie trojańskiej. Po upadku Troi przypadła jako branka Neoptolemosa, syna Achillesa, który wykazał podobnie gwałtowną naturę jak ojciec, zabijając Priama na ołtarzu Zeusa. Andromacha urodziła Neoptolemosowi trzech synów, czym wzbudziła nienawiść jego bezpłodnej żony, Hermiony. Po jego śmierci Andromacha poślubiła Helenosa, brata Hektora. Ostatnie lata swego życia spędziła w Pergamonie w Azji Mniejszej, mieście założonym przez jednego z jej synów.

Andromeda - etiopska księżniczka. Córka króla Cefeusa i Kasjopei, która została złożona w ofierze smokowi, aby przebłagać bogów za pychę matki, która przechwalała się, że jest piękniejsza od samej Amfitryty. Przykutą do skały Andromedę uratował Perseusz, wracający z wyprawy po głowę Meduzy. Andromeda, Perseusz i Kasjopea zostali po śmierci przeniesieni między gwiazdy.

Antygona - córka Edypa i Jokasty, siostra Ismeny, Polinaka i Eteoklesa, jedyna towarzyszka ojca w jego dobrowolnym wygnaniu, po jego śmierci powróciła do Teb. Gdy w czasie wyprawy siedmiu przeciw Tebom bracia Antygony zginęli w bratobójczym pojedynku, król Teb, Kreon, zabronił pochowania Polinaka, który wezwał obcych przeciwko swej ojczyźnie. Antygona pogrzebała brata, za co została zamurowana żywcem w grobowcu i odebrała sobie życie. W Antygonie zakochany był syn Kreona- Hajmon, który, na wieść o jej śmierci odebrał sobie życie.

Arachne - księżniczka Kolofonu, słynącą z doskonałości sztuki tkackiej. Prawdopodobnie była w tej dziedzinie uczennicą Ateny. Pewnego dnia Atena postanowił stanąć w szranki z Arachne. Bogini utkała piękny gobelin, który przedstawiał Tantala i jego męki, zakaz picia i jedzenia. Arachne, nie pozostając dłużna bogini, natychmiast utkała szaty ze scenami przedstawiającymi igraszki miłosne na Olimpie. Atena na próżno usiłowała znaleźć w nich jakieś błędy. Uniesiona wściekłością rozszarpała dzieło Arachne, a gdy ta przerażona powiesiła się na krokwi, Atena zamieniła ją w pająka, najbardziej znienawidzone przez siebie stworzenie, a sznur na pajęczynę, po której Arachne bezpiecznie uciekła.

Ariadna - córka Minosa i Pazyfae, siostra Fedry. Dzięki kłębkowi nici otrzymanemu od Ariadny, Tezeusz, po zabiciu Minotaura, mógł wyjść z Labiryntu. Tezeusz i Ariadna opuścili Kretę, ale z nieznanych przyczyn heros porzucił księżniczkę na wyspie Naksos. Powróciła na wyspę. Potem została żoną Dionizosa. Jego dar ślubny, piękny diadem Ariadny, przeniósł Zeus między gwiazdy.

Atalanta - ulubienica Artemidy z jej orszaku. Była córką Jassosa, króla Arkadii i Klimene. Kiedy rodzice ją porzucili, na rozkaz Artemidy zaopiekowała się nią niedźwiedzica. Później została wychowana przez myśliwych. W wyniku tych doświadczeń Atalanta nabrała męskich obyczajów. Chciała nawet dołączyć do Argonautów, ale Jazon nie przyjął jej, gdyż obecność kobiety mogłaby spowodować nieporozumienia wśród bohaterów. Uczestniczka łowów kaledońskich, której Meleager przyznał głowę dzika. Niechętna małżeństwu, kandydatom do swej ręki stawiała warunek, aby zwyciężyli ją w biegu. Pokonał ją Hippomenes, gdyż Atalanta dała mu się wyprzedzić, zbierając rzucone przezeń złote jabłka. Atalanta jako królowa, po ślubie chciała czcić tylko Artemidę, za co Demeter zmieniła ją i Hippomenesa w parę dzików. W drugiej wersji Hippomenes pałający żądzą do swej pięknej żony zapomniał złożyć ofiary Afrodycie i za to oboje zostali zamienieni w lwy.

Atreus - król Myken, syn Pelopsa i Hippodamei, brat Tyestesa, ojciec Agamemnona i Menelaosa. Na rodzinie Pelopsa ciążyła przez wiele pokoleń klątwa. Ten zaklęty krąg morderstw i krwawej zemsty przerwał dopiero wyrok ateńskiego Aeropagu, który obradował w sprawie matkobójstwa dokonanego przez Orestesa, wnuka Atreusa. Mszcząc się za uwiedzenie żony, Atreus podał Tyestesowi w czasie uczty pieczeń z jego pomordowanych synów. Spór Atreusa z Tyestesem jest dość popularnym przykładem w mitologii. Atreus zginął z ręki Egista, syna Tyestesa, kochanka Klitajmestry.

Bellerofont - syn Glaukosa, króla Koryntu, wnuk Syzyfa. Kiedy mieszkał na dworze króla Tyrynsu- Projtosa, zakochała się w nim żona władcy Stheneboja. Gdy odrzucił jej względy, królowa, przerażona, że może o tym donieść jej mężowi, powiedziała, że Bellerofont na nią napadł. Król postanowił wysłać go z listem ( w którym była prośba o pozbycie się go) do ojca królowej, Jobatesa- króla Likii. Jobates polubił jednak potomka Syzyfa i nie mógł go zabić. Wysyłał go więc na misje nie do spełnienia. Bellerofont z pomocą Pegaza zabił Chimerę, poprowadził lud przeciwko Solymom i Amazonkom. Pojął za żonę Filonoę, córkę Jobatesa. Gdy dowiedział się o podstępie Stheneboji posadził ją na Pegazie, a ona spadła i zginęła. Według późniejszego mitu, ufny w swe siły Bellerofont próbował wzlecieć na Olimp, lecz Zeus strącił go ze skrzydlatego konia Pegaza. Chromy i ślepy, opuszczony przez bogów i ludzi Bellerofont błąkał się odtąd samotny po ziemi.

Dafnis - wynalazca poezji pasterskiej, syn Hermesa i nimfy, oślepiony za zdradę przez Nomię.

Danae - córka Akrizosa, króla Argos. W związku z przepowiednią, że zginie z ręki wnuka, Akrizos zamknął Danae w spiżowej komnacie. Jednak za sprawą Zeusa, który przyjął postać złotego deszczu, Danae została matką herosa Perseusza. Król dowiedziawszy się o tym kazał zamknąć Danae z Perseuszem w skrzyni i wrzucić do morza. Jednak dzięki pomocy Zeusa matka i dziecko przeżyli.

Danaidy - 50 córek Danaosa, brata Ajgyptosa, króla Egiptu. Zostały wydane za mąż za 50 synów Ajgyptosa. W noc poślubną zabiły mężów by nie dopuścić do zgładzenia ojca. Tylko jedna z nich- Hypermnestra nie mogła zabić Linkeusa. Reszta sióstr za zgładzenie mężów została skazana w Tartarze na napełnianie dziurawej beczki wodą, noszoną w sitach.

Dedal - syn Alkippe, córki Aresa, lub Merope. Ateński architekt i wynalazca. Wygnany z kraju za zabójstwo, udał się na Kretę, gdzie zbudował Minosowi Labirynt. Więziony w nim, uciekł z wyspy wraz z synem Ikarem, na skrzydłach własnej konstrukcji. Po stracie syna, który spadł do morza, udał się na Sycylię. Uważany był przez starożytnych za wynalazcę narzędzi murarskich i ciesielskich, konstruktora mechanicznych posągów, budowniczego świątyń i twierdz oraz twórcę sztuki rzeźbiarskiej.

Dejanira - córka króla Kalidonu, Ojneusa, druga żona Heraklesa. Zazdrosna o męża ofiarowała mu szatę, którą ufarbowała w zakażonej krwi centaura Nessosa, którego niegdyś Herakles ubił zatrutą strzałą. Krew centaura, mająca zapewniać miłość, była w istocie wżerającą się w ciało trucizną. Dejanira dowiedziawszy się o śmierci męża, popełniła samobójstwo.

Diomedes - król tracki, właściciel wspaniałych koni (lub klaczy), które żywił ludzkim mięsem. Zdobycie ich było jedną z 12 prac Heraklesa.

Dirke - żona Likosa, króla Teb. Piękna, ale okrutna królowa. Straszliwie ukarana przez Amfiona i Zetosa za znęcanie się nad ich matką Antiopą. Ponieważ mąż Dirke nie potrafił zabić Antiopy, podarował ją ukochanej żonie za niewolnicę, a którą ta ze strachu wtrąciła do lochu. Bracia przywiązali ją do rogów rozszalałego byka i zginęła roztrzaskana o skały.

Dydona, Elissa - córka króla Tyru. Założyła Kartaginę na darowanym jej kawałku ziemi, dającym się nakryć wołową skórą. Pokroiwszy ją na wąskie paski wyznaczyła teren, na którym stanęła warownia Byrsa ("skóra")- zawiązek Kartaginy.

Edyp - syn króla Teb, Lajosa i Jokasty. Nieświadomy swego pochodzenia. Po jego urodzeniu wyrocznia przepowiedziała, że zabije ojca i poślubi własną matkę. Rodzice nie chcąc do tego dopuścić przekłuli mu kostki gwoździem i kazali porzucić w górach. Sługa nie mógł tego zrobić i oddał go na wychowanie do króla Koryntu Polibosa i jego żony Merope. Dowiedziawszy się o przepowiedni postanowił opuścić swoich przybranych rodziców. Po uwolnieniu Teb od Sfinksa, obwołany królem, poślubił swoją prawdziwą matkę, Jokastę. Z ich związku narodzili się Polinik, Eteokles, Antygona i Ismena. Dowiedziawszy się prawdy o nieumyślnie popełnionych zbrodniach odebrał sobie wzrok i udał się na wygnanie.

Egist - syn Tyestesa, brat Atreusa, kochanek żony Agamemnona, Klitajmestry i jej wspólnik w podstępnym zgładzeniu męża. Zabity wraz z Klitajmestrą, przez Orestesa, syna Agamemnona.

Elektra - córka Agamemnona i Klitajmestry, siostra Ifigenii i matkobójcy Orestesa. W jednej wersji mitu pomogła swemu młodszemu bratu Orestesowi w zgładzeniu matki i jej kochanka- Egista, którzy z kolei zabili ich ojca, gdy ten wrócił spod Troi. Później Elektrę gnębiły wyrzuty sumienia, zaś jej ogarnięty szaleństwem brat umykał przed Eryniami, szukającymi pomsty na mordercach. Później jednak bogowie zlitowali się nad rodzeństwem, jako że ci chcieli pomścić śmierć ojca.

Epigoni - potomkowie wodzów, którzy polegli w wyprawie znanej w mitologii jako "Siedmiu przeciw Tebom". W dziesięć lat po tej wyprawie, mszcząc śmierć ojców, epigoni zdobyli i złupili miasto.

Erechteusz - jeden z największych bohaterów ateńskich. Jego żoną była Praksitea, z którą miał 4 synów, m.in. Kekropsa i 7 córek: Protogonię, Pandorę, Proknis, Kretuzę, Orejtyję, Chtonię, Otionię. W pierwszej wersji mitu utożsamiany był z niejakim Erichtoniosem, podobno synem Hefajstosa i jego babki- Gai . Według późniejszej wersji jeden z pierwszych królów Aten. Następny z mitów o nim podaje, że Erechteusz pochodził z Egiptu, skąd miał przybyć ze zbożem podczas jednej z największych klęsk głodowych w Attyce i wprowadzić jego uprawę.

Europa - córka Telefassy i Agenora. Siostra Kadmosa- przyszłego założyciela Teb. Zakochany w niej Zeus pod postacią białego byka ze złotymi rogami, tak łagodnego, że królewna usiadła mu na grzbiecie. Zeus uprowadził Europę na Kretę, gdzie została matką Minosa, Radamantysa i Sarpedona. Później poślubiła Asteriosa ("Słonecznego"), króla Krety, który adoptował jej synów. Byk został przez bogów przeniesiony między gwiazdy. Jako rodzaj rekompensaty za to, że Europa nie była już dziewicą Zeus podarował Asteriosowi Talosa, potężnego wojownika z brązu, który miał za zadanie bronić ich państwa.

Eurysteusz - król Myken, wnuk Perseusza i Ariadny. Syn Stenelosa i Nikippe. Został królem dzięki podstępowi Hery, która opóźniła przyjście na świat Heraklesa, przyspieszając jednocześnie narodziny Eurysteusza, ponieważ Zeus był przekonany, że syn Alkmeny narodzi się pierwszy, zapowiedział iż oczekiwany potomek Perseusza będzie panem Myken. Eurysteusz był przeciwieństwem Heraklesa. Słaby fizycznie i moralnie, niegodny władzy, którą miał nad Heraklesem, za to, że on zabił swą żonę i dzieci (zadał mu dwanaście prac mających doprowadzić go do zguby).

Fedra - druga żona Tezeusza, córka króla Krety Minosa i Pazyfae. Bardzo podobna do swej starszej siostry- Ariadny. Podobnie jak wcześniej jej matka Pazyfae, która urodziła Minotaura, Fedra również została ogarnięta grzeszną żądzą. Fedra zakochała się bez wzajemności w swym pasierbie, Hipolicie, synu Tezeusza z poprzedniego małżeństwa z amazonką. Widząc jak bardzo oburzyło Hippolitosa jej uczucie do niego, Fedra w rozpaczy powiesiła się, pozostawiła jednak Tezeuszowi wiadomość, że Hippolitos usiłował ją zgwałcić. Tezeusz wygnał swojego syna, który później zginął spadając z rydwanu. Według innej wersji Tezeusz przeklął swojego syna i poprosił Posejdona, aby ukarał go śmiercią. Bóg uczynił to, zsyłając morskiego potwora. Fedra zaś, ogarnięta smutkiem i wyrzutami sumienia, popełniła samobójstwo.

Filemon i Baucis - para biednych ludzi, jedynych, którzy przyjęli gościnnie Zeusa wędrującego z Hermesem po kraju. Za ich dobroć Zeus zmienił chatę w świątynię i powierzył ją ich opiece. Po śmierci zmienił ich w drzewa (Filemona- w dąb, Baucis- w lipę), które były splecione sobą korzeniami. Filoktet - bohater tesalski, jeden z najlepszych łuczników. Był jednym z najlepszych przyjaciół Heraklesa, a także spadkobiercą jego niezawodnego łuku, bez którego Troja, według Pytii, nie mogła być zdobyta. W 10 roku wojny został sprowadzony pod mury Troi.

Fineus - tracki król i wieszczek. Oślepił swoich dwóch synów, gdy ich macocha Idaja fałszywie oskarżyła ich o próbę uwiedzenia jej. Za karę Zeus dał mu do wyboru: utratę życia, albo wzroku. Fineus wybrał to drugie. Jego decyzja, aby żyć w ciemnościach, obraziła Heliosa, który zesłał harpie, aby dręczyły Fineusa. Tortury polegały na kradzieżach pożywienia albo zanieczyszczania go. Fineus omal nie umarł z głodu, ale został uratowany przez synów Boreasza- Kalaisa i Zetesa.

Ganimedes - Słynący z urody syn Trosa, króla Troi, brat Ilosa. Zauroczony jego pięknem Zeus przybrał postać orła i porwał go na Olimp, gdzie Ganimedes został podczaszym bogów. Podobno Zeus chciał też, aby Ganimedes został jego kochankiem. Następnie Hermes podarował Trosowi parę pięknych koni jako wynagrodzenie, zapewniając, że Ganimedes będzie nieśmiertelny.

Hajmon - syn Kreona, króla Teb. Narzeczony Antygony, który po jej śmierci popełnił samobójstwo.

Hektor - Najdzielniejszy bohater trojański, główny dowódca wojny trojańskiej, któremu nikt nie potrafił stawić czoła. Hektor był pięknym i szlachetnym, najstarszym synem króla Priama i Hekuby, bratem Parysa, mężem Andromachy, ojcem Astyanaksa. Przez pomyłkę zabił Patroklosa, przyjaciela i kochanka Achillesa. Ponieważ Achilles obrażony na Agamemnona odmówił udziału w walce Patroklos przywdział jego zbroję, by podnieść na duchu wojowników greckich, wkrótce jednak poniósł śmierć z ręki Hektora. Zabiwszy go, ściągnął na siebie zemstę jego przyjaciela- Achillesa i zginął z jego ręki. Pogrzeb Hektora kończy wydarzenia Iliady.

Hekuba, Hekabe - małżonka Priama, króla Troi. Była matka m.in.: Parysa, Hektora, Kasandry, Troilosa i jeszcze piętnaściorga dzieci. Hekubie śniło się pewnej nocy, że urodziła pochodnię i podpaliła miasto. Sen dotyczył Parysa, będącego sprawcą nieszczęść wojny trojańskiej. Hekuba pozostawała raczej w tle tych wydarzeń. Rozpaczającą po stracie ostatniego z dziewiętnaściorga dzieci bogowie zamienili w sukę. Losy Hekuby, która stała się symbolem nieszczęścia, dostarczyły tematów literaturze.

Hellen - Hellen był eponimem Hellenów. Syn Deukaliona i Pyrry. Hellen i jego żona Orseis mieli trzech synów. Przez nich: Dorosa i Eola, oraz wnuków- Jona i Achajosa, stał się protoplastą plemion greckich takich jak: Dorowie, Eolowie, Jonowie i Achajowie.

Hero i Leander - para kochanków. Hero była kapłanką Afrodyty w Sestos nad Hellespontem, Leander zaś mieszkał w Abydos na przeciwległym azjatyckim brzegu cieśniny. Zakochali się w sobie, ale Hero, poświęcona bogini nie mogła go poślubić. By zachować swój związek w tajemnicy, uzgodnili, że Leander będzie co noc przepływał do niej przez Hellespont, wiedziony światłem lampki, którą Hero umieściła w oknie swej izby na wysokiej wieży. O świcie miał on powracać do Abydos. Jednak pewnej nocy burza zgasiła lampkę, Leander stracił orientację i utonął w zimnych nurtach morza. Gdy Hero ujrzała jego zwłoki wyrzucone na brzeg w Sestos, odebrała sobie życie, skacząc ze swej wieży.

Hippolit, Hippolitos - syn Tezeusza i Amazonki Melanippe. Jego imię zostało mu nadane na cześć królowej Amazonek- Hippolity. Czciciel bogini Artemidy. Zajęty łowami, lekceważył Afrodytę, za co bogini zemściła się, wzniecając w sercu Fedry, drugiej żony Tezeusza, namiętność do niego. Hipolit odtrącił miłość macochy, która z zemsty oskarżyła go przed ojcem o nastawanie na jej cześć. Rozgniewany Tezeusz zwrócił się do Posejdona, aby spowodował jego śmierć.

Hippolita, Hippolite - królowa Amazonek. Właścicielka cudownego pasa, zapewniającego zwycięstwo. Zdobycie go dla córki Eurysteusza było jedną z 12 prac Heraklesa. W czasie walki z nim Hipolita poniosła śmierć.

Ifigenia - córka Agamemnona i Klitajmestry, siostra Elektry i Orestesa. Agamemnon na czele greckiej floty miał wyruszyć pod Troję, przeciwne wiatry zesłane przez Artemidę, zatrzymały jego statki w Aulidzie. Bogini lasów i dzikiej zwierzyny czuła się obrażona z powodu czynów bądź samego Agamemnona, bądź też jego ojca- Atreusa. W każdym razie Artemida domagała się, aby złożono jej w ofierze Ifigenię. Aby sprowadzić dziewczynkę z Myken do portu w beockiej Aulidzie, nie budząc zarazem podejrzeń Klitajmestry, Agamemnon rozgłaszał, że ma ona poślubić tam wielkiego bohatera Achillesa. Ifigenia została w ostatniej chwili uratowana przez Artemidę i zabrana jako kapłanka na Taurydę. Uciekła stamtąd do Grecji z Orestesem przybyłym z polecenia wyroczni po posąg bogini.

Ikar - syn Dedala, z którym na mechanicznych skrzydłach uleciał z Krety. Wbrew zaleceniom ojca za bardzo zbliżył się do Słońca. Wosk skrzydeł stopił się i Ikar runął w morze, które na cześć wydarzenia zostało nazwane Morzem Ikaryjskim, natomiast wyspę, na którą woda wyrzuciła ciało Ikara- Ikaros.

Iksjon - król Larisy w Tesalii, był synem Flegyasa. Nie chcąc zapłacić Ejoneusowi za rękę jego pięknej córki Dii, Iksjon przygotował pułapkę na swego nic niepodejrzewającego teścia w postaci jamy wypełnionej rozżarzonymi węglami. Ejoneus po przybyciu z wizytą do Larisy wpadł do jamy i poniósł śmierć. W ten sposób Iksjon stał się pierwszym człowiekiem, który przelał krew członka rodziny. Skażony tą zbrodnią, tesalski władca nie mógł już w sposób właściwy rządzić swym krajem. Zapewne skrywana namiętność Zeusa do Dii skłoniła boga do obmyślenia specjalnego rytuału oczyszczenia dla Iksjona. Początkowo Iksjon okazywał mu swą wdzięczność, wkrótce jednak ośmielił się zalecać do Hery, małżonki Zeusa. Zeus przygotował więc pułapkę, łudząc Iksjona obłokiem wiernie przypominającym postać Hery i zwabiając go, by zgwałcił ten obłok. Karą za ten postępek było zesłanie do Tartaru. Ze związku Chmury z Iksjonem zrodził się centaur Chiron.

Ino - córka króla Teb Kadmosa i Harmonii. Wychowała Dionizosa. Gdy Hera dowiedziała się o tym spowodowała, że Ino w ataku szału zabiła własne dzieci, później zaś sama popełniła samobójstwo, rzucając się z urwiska do morza. Według innej wersji Ino skoczyła do morza wraz ze swym młodszym synem Melikertesem. Oboje zostali bóstwami morskimi.

Jazon - "Uzdrowiciel". Wychowanek Chirona. Był wodzem wyprawy Argonautów, synem Ajzona, króla Jolkos w Tesalii i Filyry. Chcąc odzyskać od przyrodniego brata ojca, Peliasa utracony tron, zobowiązał się odebrać od króla Kolchidy złote runo. Pomogła mu w tym Medea, którą później poślubił, lecz wkrótce porzucił dla innej. Pelias zginął dzięki czarom Medei. Przebrana za starą kobietę wmówiła córkom Peliasa, że może zwrócić mu młodość, jak to wcześniej zrobiła przy nich z jagnięciem. Wystarczyło tylko poćwiartować ojca i wrzucić do kotła. Oczywiście nie udało się i Jazon objął należny mu tron. Później porzucił Medeę dla Glauke. Wściekła Medea zamordowała Glauke oraz trzech synów, których miała z Jazonem. Samotny i pogrążony w smutku Jazon panował w Koryncie aż do dnia, gdy usiadł w cieniu swego dawnego statku Argo i zmurszała belka spadła i roztrzaskała mu czaszkę.

Kadmos - syn Telefassy i Agenora, króla fenickiego Tyru. Mąż Harmonii. Brat Europy. Był ojcem Ino, Agaue, Autonoe i Semele oraz Polidora. Wraz z czterema braćmi poszukiwał uprowadzonej Europy. W czasie tych poszukiwań przybył do Pytii. Wyrocznia kazała mu zapomnieć o Europie i doradziła, że powinien on odnaleźć krowę ze znakiem księżyca na boku. Za nią miał podążać i zbudować nowe miasto w miejscu, gdzie położy się ona aby odpocząć. Z polecenia wyroczni założył w tym miejscu gród Kadmea, który był zawiązkiem późniejszego miasta Teb. Miał na łące zebrać kamienie i rzucać je za siebie. Z kamieni tych wyrośli wojownicy, którzy rozpoczęli ze sobą walkę. Ci, którzy przeżyli założyli wraz z Kadmosem gród. Imiona zasianych ludzi to: Echion- "Żmija", Udajos- "Pochodzący z Ziemi", Chtonios- "Z Gleby", Hyperenor- "Człowiek, Który się Wspina" oraz Peloros- "Wąż". Po śmierci został wraz ze swą żoną został zamieniony w węża.

Kalchas - wieszcz. Towarzyszył wojskom w wyprawie przeciwko Troi i wygłosił wiele trafnych przepowiedni. Trafnie przepowiedział, że wojna trojańska trwać będzie dziesięć lat. Istniała przepowiednia, że Kalchas umrze, gdy spotka wieszczka mądrzejszego od siebie. Pokonany został w sztuce wieszczenia przez Mopsosa, i umarł ze zmartwienia. Świątynia, która została poświęcona Kalchasowi znajdowała się w Apuli.

Kasjopeja - żona Cefeusa, króla Etiopii, matka Andromedy. Swą próżnością i pysznieniem się urodą zirytowała Amfitrytę. Na jej prośbę Posejdon zesłał na kraj powódź i smoka, któremu musiano poświęcić Andromedę. Cefeusz, Kasjopea i Andromeda zostali po śmierci przeniesieni między gwiazdy.

Kassandra, Aleksandra - córka Priama i Hekuby. Ukochana Apolla, od którego otrzymała dar wieszczy. Ponieważ nie odwzajemniła jego uczucia, ukarał ją. Nikt nie wierzył jej przepowiedniom. Po zdobyciu Troi stała się branką Agamemnona, zamordowana wraz z nim przez Klitajmestrę i Egista.

Kleobis i Biton - synowie Kidypy, kapłanki Hery w Argos. Z powodu braku wołów sami zaprzęgli się do wozu matki, aby ją zawieźć do świątyni (która znajdowała się około 8 km). Kidypa wzruszona okazaną jej czcią, prosiła boginię o największe szczęście dla synów. Wówczas Hera zesłała im śmierć w czasie snu. Kleobis i Biton byli symbolami miłości synowskiej.

Kreon - władca miasta Teb, po śmierci króla Lajosa, a także ponownie po wygnaniu Edypa z miasta. Kreon był bratem Jokasty. Oddał władzę w Tebach Etoklesowi i Polinikowi, mieli się zmieniać na tronie co roku. W wyniku zarządzeń Kreona po śmierci Eteoklesa i Polinika, przyczynił się do śmierci Antygony, Hajmona, a także swej własnej żony- Eurydyki (na wieść o losie syna odebrała sobie życie).

Laokoon - Trojanin, kapłan Apolla. Sprzeciwiał się wprowadzeniu do miasta konia trojańskiego i za to został wraz z synami uduszony przez dwa olbrzymie węże morskie zesłane przez bogów.

Lapici - lud z Tesalii w północnej Grecji. Lapici pojawiają się kilkakrotnie w mitach, np. w centauromachii, po tym jak centaury przerwały wesele Pejritoosa, króla Lapitów i chciały uprowadzić pannę młodą, Hippodamię. Tezeusz, będący gościem na weselu, pomógł Lapitom w zwycięstwie.

Leda - żona Tyndareosa, króla Sparty. Ze związku Ledy z Zeusem, który przybrał postać pięknego łabędzia miały pochodzić dwa jaja, z których wykluli się: Kastor i Polluks oraz Helena lub w innej wersji Helena i Polluks, a z drugiego Kastor i Klitajmestra.

Likaon - założyciel i król Arkadii, słynący z okrucieństwa i bezwzględności. Syn Pelazgosa. Likaon miał 20 lub 50 synów. Obnosił się ze swoją pychą i przyczynił się do szczerzenia się rozwiązłości na świecie, na którą bogowie nie mogli już patrzeć. Kiedyś chcąc pokazać, że bogowie wcale nie są nieomylni on i jego synowie podali samemu Zeusowi zupę z podrobów, w której zmieszali wnętrzności jednego z synów- Nyktimosa z flakami owiec i krów. Podstęp nie udał się, a rozgniewany bóg spalił pałac winowajcy, a jego samego zamienił w wilka, Nyktimosa zaś przywrócił do życia. Po tym zdarzeniu bogowie spowodowali potop, by wytępić niewdzięczną rasę ludzką.

Linkeus - syn króla Afareusa i królowej Arene z Messenii. Był jednym z Argonautów i podobno miał tak bystry wzrok, że widział nawet pod ziemią.

Lynkeus - król Argos, syn Ajgyptosa i mąż Hypermnestry. Byli przodkami herosa Perseusza.

Medea - czarodziejka, córka Ajetesa, właściciela złotego runa. Medea zakochała się w Jazonie, umożliwiła mu zdobycie runa i uciekła z Argonautami, broniąc ich przed pościgiem ojca. Morderczyni swego brata, którego posiekała, przez co statek, mógł umknąć przed pościgiem ojca. Porzucona przez Jazona zabiła rywalkę oraz swoje dzieci i uciekła do Aten. Została wypędzona za próbę zabicia Tezeusza.

Megajra, Megara - córka króla Teb Kreona i pierwsza żona Heraklesa, którą ten zabił w napadzie szaleństwa zesłanego na niego przez Herę.

Meleager - syn króla Kalidonu, Ojneusa, i Altei. Był uczestnikiem łowów kalidońskich. W sporze o trofeum przyznane przez niego Atalancie Meleager zabił swych wujów. Altea przeklinając syna spaliła głownię, z którą było związane jego życie (gdy był małym chłopcem Mojry obdarowały go sławą itd., ale pozostał warunek, że głownia nie może się spalić), Meleager zginął w męczarniach.

Menelaos - w "Iliadzie" przedstawiany był jako król Sparty, mąż Heleny, brat Agamemnona. Jeden z wodzów greckich walczących pod Troją. Po zdobyciu miasta i odzyskaniu Heleny wrócił z żoną do Sparty. Córką Menelaosa była Hermione, późniejsza żona Neoptolemosa.

Mentor - mieszkaniec Itaki, przyjaciel Odyseusza. Wyruszając pod Troję Odyseusz powierzył mu opiekę nad żoną- Penelopą, synem- Telemachem i domem. Postać Mentora przybrała Atena towarzysząc Telemachowi w poszukiwaniu ojca.

Narcyz, Narkissos - "Odurzający". Młodzieniec o niezwykłej urodzie. Za nieodwzajemnienie uczuć Echo i pysznienie się urodą ukarany został miłością do odbicia w wodzie. Nie mogąc osiągnąć przedmiotu swego pożądania umarł. Po śmierci został zmieniony w kwiat nazwany jego imieniem.

Nauplius - król Nauplia, miasta portowego założonego przez jego przodka, który był synem boga Posejdona. Nauplius był Argonautą i ojcem Palamedesa, greckiego wojownika spod Troi, który został ukamienowany przez towarzyszy, kiedy Odyseusz niesłusznie oskarżył go o zdradę. W odwecie za śmierć syna Nauplius namówił żony Greków do popełnienia cudzołóstwa. Potem rozświecał latarnie morskie, które w czasie burzy zwabiły na skałę wiele greckich statków wracających spod Troi. Wskutek tego zatonęły one wraz z załogami. Przez to został zmuszony do ucieczki z Nauplia. Według niektórych przekazów utonął po tym, jak został zwabiony na skałę przez fałszywą latarnię morską.

Nauzykaa - według "Odysei" Homera była córką króla Feaków, Alkinoosa. Za pośrednictwem Nauzykai udało się Atenie wprowadzić Odyseusza, rozbitka, do domu jej ojca.

Neoptolemos, Pyrros - syn Dejdamei i Achillesa. Po śmierci ojca został sprowadzony, na polecenie Pytii, pod Troję, gdzie wsławił się wieloma bohaterskimi czynami. Był jednym z załogi konia trojańskiego. Pomścił śmierć ojca zabijając Priama. Jako brankę otrzymał Andromachę. Po powrocie do Epiru poślubił Hermione, córkę Menelaosa i Heleny. Stało się to przyczyną sporu z Orestesem, któremu uprzednio przyrzeczono ją na żonę. Z zemsty Orestes zabił Neoptolemosa.

Nestor - król miasta Pylos. Najstarszy z wodzów greckich walczących pod Troją, który wsławił się ogromnym doświadczeniem i mądrymi radami. Nestor opowiadał młodszym żołnierzom o swych młodzieńczych latach i dawał im przykład. Po upadku Troi Nestor bezpiecznie wrócił do domu i żył w spokoju jeszcze przez wiele lat.

Niobe - "Śnieżna". Córka Tantala, siostrą Pelopsa, małżonką Amfiona. Miała czternaścioro dzieci, siedmiu synów: Ismenosa, Sipylosa, Tantalosa, Faidimosa, Alfenora, Damasichthona i Ilioneusa. A także siedem córek. Chełpiąc się swym licznym potomstwem, stawiała się wyżej od Leto, matki Apollona i Artemidy. Bóstwa pomściły zniewagę matki- od ich strzał wyginęły wszystkie dzieci Niobe. Rozpaczającą dziewięć dni Niobe i wszystkich Tebańczyków Zeus zmienił w skałę, a Amfion i jego brat Zetos zostali zamordowani później, przez Apollona i Artemidę, w świątyni.

Niobid - Jedno z 14 dzieci Niobe i Amfiona. Wśród Niobidów był siedem dziewcząt i siedmiu chłopców- Ismenos, Sipylos, Tantalos, Faidimos, Alfenor, Damasichthon i Ilioneus.

Odyseusz - król Itaki, ważna postać "Iliady" i główna postać "Odysei". Odys był synem Laertesa i Anriklei. Według niektórych przekazów był synem Syzyfa, po którym podobno odziedziczył przebiegłość i podstępność, z których słynął. Odys po raz pierwszy wykorzystał swój spryt, kiedy ubiegał się o rękę Heleny, przybranej córki Tyndareosa. Odys doradził Tyndareosowi, żeby dla zapobieżenia buntowi odrzuconych konkurentów do ręki Heleny zmusił ich do złożenia przysięgi, że będą stać na straży honoru tego, którego wybierze na jej męża. Tyndareos zgodził się na to i na męża swojej córki wybrał Menelaosa. Odys i inni książęta podjęli się bronić Menelaosa, gdyby jego honor doznał uszczerbku. Tyndareos w nagrodę za tę radę przyrzekł Odysowi rękę swej bratanicy Penelopy. Kiedy Helena uciekła z Parysem, wszyscy byli konkurenci przybyli do Menelaosa i zorganizowali wyprawę wojenną przeciwko Troi pod dowództwem Agamemnona. Odys nie chciał walczyć, dlatego zaczął orać morski brzeg, aby wszyscy wzięli go za szalonego. Jednak Palamedes odkrył, że udaje i zmusił go do powiedzenia prawdy. Dlatego Odys spiskował, aby doprowadzić do śmierci Palamedesa. W obozie pod Troją podłożył złoto do jego namiotu i ogłosił, że to trojańska zapłata za szpiegowanie. Palamedesa uznano za zdrajcę i został ukamienowany przez towarzyszy. Później, w czasie oblężenia Troi, Odys zbudował słynnego konia, w którym ukryli się greccy wojownicy i przedostali się poza mury obronne. Po upadku Troi powracające greckie statki rozproszyły się podczas sztormu, a statki Odysa za bardzo oddaliły się od reszty flotylli. Zapoczątkowało to wędrówki opisane w "Odysei". Po ucichnięciu sztormu Odys i jego załoga przybyli do miasta Kikonów, które splądrowali. Kolejna burza zagnała ich do strefy czarów i potworów. Najpierw przybyli do brzegu wyspy Lotofagów, której mieszkańcy poczęstowali kilku członków załogi kwiatami lotosu. Zjedzenie tych kwiatów spowodowało u nich wymazanie pamięci i zapadnięcie w stan letargu, tak że trzeba było ich zabrać z powrotem na statki. Następna kraina była zamieszkana przez cyklopów, potwornych jednookich pasterzy. Jeden z nich, imieniem Polifem, porwał Odysa i kilku członków jego załogi do swojej jaskini i zaczął ich pożerać. Odys upił potwora i powiedział, że nazywa się "Nikt". Kiedy Polifem leżał w pijackim otępieniu, heros wraz z ocalałymi towarzyszami wbili w jego oko płonący kołek drewniany, aż potwór zaczął krzyczeć. Zwabieni jego krzykiem inni cyklopi przybyli, by zobaczyć, co się stało, ale kiedy na pytanie, czy ktoś go skrzywdził, usłyszeli odpowiedź "Nikt" odeszli, myśląc, że nic się nie stało. Kiedy oślepiony cyklop wstał następnego ranka i odsunął głaz od wejścia do jaskini, aby wypuścić owce na pastwisko, Grecy, przyczepieni do brzuchów zwierząt, wydostali się z jaskini i uciekli. Posejdon, za oślepienie syna skazał Odysa na 10 lat wędrówki po morzach. Następnie Odys przybył na wyspę Eola, który podarował mu worek, a w nim zamknięte nie sprzyjające wiaty. Odys wypłynął w drogę powrotną do domu, ale kiedy ze statku można było dostrzec brzeg Itaki, jeden z członków załogi w czasie, gdy Odys spał, otworzył worek z wiatrami, które zagnały statki do krainy Lajstrygonów. Owi olbrzymi kanibale zatopili wszystkie statki, z wyjątkiem jednego i pożarli ich załogi. Na ocalałym statku Odys przybył na wyspę czarodziejki Kirke. Połowa załogi udała się do jej pałacu. Czarodziejka zamieniła żeglarzy w świnie i zamknęła w chlewie. Wspomagany przez boga Hermesa, za pomocą magicznej rośliny Odys uodpornił się na czary Kirke i zmusił ją do uwolnienia jego towarzyszy. Grecy pozostali przez rok u Kirke, która doradziła Odysowi, aby zwrócił się z pytaniem o przyszłość do niewidomego wieszcza Tejrezjasza. Tejrezjasz powiedział mu, aby udał się do krainy zmarłych i złożył ofiarę Posejdonowi. W krainie zmarłych Odys spotkał wielkich zmarłych herosów, takich jak Achilles lub Ajas. Z krainy zmarłych Odys pożeglował na wyspę Syren. Ich piękny głos wabił i uśmiercał żeglarzy. Jedynie Odys zalepiwszy uszy towarzyszom, wysłuchał ich śpiewu przywiązany do masztu. Kiedy Odys przeżył, pokonane syreny rzuciły się do morza. Później statek szczęśliwie przepłynął między Scyllą i Charybdą i przybył na wyspę Heliosa, gdzie został unieruchomiony przez ciszę morską. Postępując wbrew radzie Kirke głodująca załoga zabiła kilka sztuk bydła należących do Heliosa. Rozwścieczony Helios zniszczył statek i załogę, poza Odysem. Został wyrzucony na brzeg wyspy, zamieszkałej przez okeanidę Kalipso, która zatrzymała go na 8 lat w charakterze kochanka. Po interwencji Ateny Kalipso uwolniła Odysa, który pożeglował na tratwie na wyspę Feaków. Król Alkinoos odesłał Odysa do domu na czarodziejskim statku. Po powrocie Odys nie od razu przyznał się kim jest. Przekonał się, że Penelopa pomimo wielu zalotników nie zapomniała o nim, tak samo jak lud. Przy pomocy Telemacha zabił zalotników i wrocił do żony. Po wielu latach Odys został zabity przez syna ze związku z Kirke- Telegona.

Ojleus - wnuk Posejdona. Król Lokrydy. Jeden z Argonautów, ojciec Ajasa.

Omfale - królowa Lidii, u której Herakles odbywał karę za zabicie Ifitosa. Mówiono, że na jej dworze kobiety chodzą na polowanie, a mężczyźni odziani w suknie zajmują się tkaniem. Zakochany w Omfale Herakles powierzył jej lwią skórę i maczugę, sam zaś ubrawszy kobiecą odzież prządł wełnę.

Orestes - "Góral". Syn Agamemnona i Klitajmestry, brat Elektry i Ifigeni. Król Myken. Z woli Apollona mściciel ojca, morderca matki i jej kochanka- Egista, sprawców śmierci Agamemnona. ścigany wraz z Elektrą przez Erynie, oczyścił się z winy za zbrodnie unosząc z Taurydy posąg Artemidy. Po zgładzeniu Neoptolemosa poślubił Hermionę, córkę Heleny.

Orion - "Mieszkaniec Gór". Myśliwy z beockiej Hyrii, olbrzym o niezwykłej urodzie, w którym zakochała się sama bogini Eos. Syn Posejdona i Euryale. Kiedy chciał przespać się z Merope, jej ojciec dowiedziawszy się o tym kazał wyłupić Orionowi oczy. Jednak na prośbę Eos wzrok przywrócił mu jej brat- Helios. Beockim przydomkiem Oriona było imię Kandaon. Zginął od ukłucia skorpiona nasłanego przez Artemidę za próbę napadnięcia na jej dziewictwo. Według innej legendy Artemida, bogini Księżyca i łowów, zakochała się w nim do tego stopnia, że zapomniała o rozświetleniu nocnego nieba. Jej bliźniaczy brat Apollo ujrzał raz Oriona wypływającego daleko w morze i wyzwał Artemidę, by spróbowała trafić strzałą w niemożliwy do rozpoznania cel. Bogini, oczywiście trafiła, ale swoją pomyłkę zrozumiała dopiero wtedy, gdy fale wyrzuciły na brzeg martwe ciało Oriona. Zbolała z rozpaczy bogini umieściła go na niebie wraz z jego psami myśliwskimi, a jej smutek ma tłumaczyć chłód księżycowego blasku.

Palamedes - książę wojownik, syn Naupliusa. Podstępnie zmusił Odyseusza do udziału w wojnie, za co został fałszywie oskarżony o zdradę i ukamienowany. Wynalazł system miar i wag, grę w kości.

Pandora - "Obdarowana przez wszystkich". Pierwsza kobieta- "plaga" zesłana przez bogów za to, że Prometeusz wykradł i podarował ludziom ogień. Wykuł ją Hefajstos, Zeus ją ożywił, Atena nauczyła ją tkania i haftowania, Charyty obdarzyły wdziękiem, Hermes nauczył wymowy i dowcipu, a Afrodyta obdarzyła pięknością. Była jednak głupia, złośliwa i leniwa. Bogowie zesłali ją na ziemię i wysłali do brata Prometeusza, wolno myślącego Epimeteusza, który pojął ją za żonę. Ich córką była Pyrra, przyszła żona Deukaliona. Pandora powodowana ciekawością, otworzyła darowane jej gliniane naczynie- "puszkę Pandory" i z której natychmiast wyszły żmije, węże, skorpiony, pająki, gady, płazy, choroby i wszystkie nieszczęścia gnębiące odtąd ziemię. Kiedy na dnie puszki pojawiła się mglista postać kobiety- Nadzieja, Pandora szybko zamknęła wieko.

Parys - Aleksander "Obrońca Ludzi". Bphater "Iliady", syn króla Troi, Priama, i Hekuby. Wobec przepowiedni, że stanie się zgubą Troi, usunięty po urodzeniu z domu. Znaleziony i wychowany przez pasterzy, stał się sędzią w sporze trzech bogiń o złote jabłko rzucone przez Eris. Mając w nagrodę do wyboru władzę królewską, sławę wojenną i najpiękniejszą kobietę za żonę, przyznał jabłko Afrodycie, która przyrzekła mu Helenę. Zginął trafiony zatrutą strzałą z łuku Filokteta.

Pelasgos - Pierwszy człowiek. Pelasgos powstał z gleby Arkadii na środkowym Peloponezie. Był praojcem mitycznego plemienia Pelazgów, którzy mieli niegdyś zamieszkiwać Peloponez i Tesalię.

Peleus - "Błotnisty". Król Ftyii. Syn Ajakosa i Endeis. Wziął udział w wyprawie Argonautów i w polowaniu Meleagera na dzika kalidońskiego. Mąż Tetydy, ojciec Achillesa. To właśnie na weselu Peleusa i Tetydy wydarzył się incydent z jabłkiem niezgody, który rzuciła Eris. Jabłko niezgody "dla najpiękniejszej" było pośrednią przyczyną wojny trojańskiej, gdyż chciały je zdobyć trzy boginie: Hera, Atena i Arodyta. Po śmierci Peleusowi nadano nieśmiertelność i udał się z Tetydą w głębiny morskie, aby w nich zamieszkać.

Pelops - syn Tantala, ojciec Atreusa i Tyestesa. Jako młodzieniec został zabity przez ojca, poćwiartowany i w formie potrawy podany na ucztę bogom. Wskrzeszony przebywał przez jakiś czas na Olimpie. Ponieważ Demeter nadjadła kawałek jego łopatki wstawiono mu nową, z kości słoniowej. Od tej pory każdy jego potomek miał w tym miejscu dużą, białą bliznę.

Penelopa - małżonka Odyseusza, matka Telemacha, wzór wierności małżeńskiej. Aż dwadzieścia lat czekała na powrót męża spod Troi. Napastowana przez zalotników, odkładała wybór nowego męża do ukończenia całunu śmiertelnego dla swego teścia, przy czym co utkała w dzień, pruła nocą.

Penteus - Król Teb, syn Echina oraz Agaue, córki Kadmosa. Penteus dowiedział się, że wszystkie Tebanki opuściły miasto i udały się na wzgórza, podążając ekstatycznie za "Nieznajomym ze Wschodu", który głosił kult Dionizosa. Nieznajomy (w rzeczywistości był to Dionizos w przebraniu) został na rozkaz Penteusa pojmany, ale z łatwością uciekł. Namowie Penteusa, aby poszedł na wzgórza i z ukrycia przypatrzy się orgiastycznym zabawom bachantek. Jednak kobiety na czele z jego matką Agaue wytropiły go i w dionizyjskim szale, biorąc za lwa, rozszarpały na strzępy.

Perses - syn herosa Perseusza i Andromedy. Persesa wychowywali dziadkowie: król Etiopii Cefeusz i królowa Kasjopeja. Został wielkim zdobywcą, od jego imiona pochodzi podobno nazwa Persji.

Pigmalion - król Cypru, doskonały rzeźbiarz. Syn Belosa. Pigmalion zakochał się w wykonanym przez siebie posągu kobiety (przedstawiającą Afrodytę), przed którym siedział dzień i noc prosząc bogów o ożywienie go. W końcu Afrodyta ożywiła posąg i nadała mu imię Galatea.

Polibos - król Koryntu, mąż Merope i przybrany ojciec Edypa.

Poliksena - najmłodsza córka Priama, i Hekuby. Po zdobyciu Troi została złożona przez Neoptolemosa w ofierze na grobie Achillesa.

Polinik, Polinejkese - syn Edypa i Jokasty, brat Eteoklesa, Antygony i Ismeny. Po śmierci lub wygnaniu ich ojca dwaj bracia mieli na zmianę, przez rok sprawować władzę w Tebach. Jednak w wyniku klątwy rzuconej na ich ród przez wygnanego ojca, bracia pokłócili się o władzę w Tebach, a Eteokles nie chciał oddać władzy. Bracia, podjudzani przez Kreona stanęli w wojnie po przeciwnych stronach. Zginęli obaj zabijając się nawzajem podczas wyprawy znanej jako "Wyprawa Siedmiu Przeciw Tebom". Etokles stanął w obronie Teb, a Polinik próbował je zdobyć, przyłączając się do wroga. Panujący zawczasu Tebami Kreon zabronił grzebać poległego Polinika, gdyż uznał go za zdrajcę i najeźdźcę. Jego gnijące ciało przysypała piachem Antygona, za co została skazana na śmierć.

Priam - syn Laomedonta i Styrmo. Król Troi, mąż frygijskiej księżniczki Hekuby, z którą miał dziewiętnaścioro dzieci (z innych żon miał jeszcze dwadzieścia jeden dzieci), m.in. Kassandrę (złowróżbną wieszczkę), Medesykastę, Laodikę (najurodziwszą z sióstr) i Poliksenę, Polidora (najmłodszego), Hektora (największego herosa Troi), Parysa, Likaona, Mestora, Troilosa, Helenosa i Dejfobosa. Pod jego rządami Troja stała się potężnym i bogatym miastem. Hekubie przyśnił się sen, że jej dziecko doprowadzi do zniszczenia Troi, w następstwie czego Priam wyrzucił Parysa z miasta.

Prokrust - zbój attycki, syn Posejdona. Podróżnych, których udało mu się schwytać rozciągał na łożu i do jego długości dopasowywał ciała swych ofiar, naciągając je lub obcinając im członki. Zabity przez Tezeusza. Gdy olbrzym zaciągnął go do jaskini Tezeusz podstępem rzucił go na łoże, a ponieważ olbrzym był o głowę niższy heros odciął mu głowę.

Protesilaos i Laodamia - Małżeństwo. Na prośbę Laodamii bogowie pozwolili Protesilaosowi, jednemu z wodzów greckich pod Troją i pierwszej ofierze tej wojny, na krótko wrócić na ziemię. Kiedy odszedł, Laodamia popełniła samobójstwo. Według innej wersji Laodamia, gdy ojciec kazał zniszczyć ukochany przez nią woskowy posąg męża, rzuciła się za nim w ogień.

Semele - Królewna tebańska, córka Kadmosa i Harmonii, siostra Agaue, Autonoe, Inony i Polidora. Zeus objawił się jej pod postacią pięknego młodzieńca, co wzbudziło zazdrość Hery. Za jego sprawą została matką Dionizosa. Za podszeptem Hery Semele poprosiła by Zeus ukazał się jej w całym majestacie i nieszczęsna zginęła od żaru piorunów, kiedy Zeus, spełniając jej prośbę, pojawił się przed nią jako bóg. W miejscu gdzie się spaliła pojawiło się małe dziecko, które Zeus umieścił sobie w udzie, gdzie rozwijało się przez dziewięć miesięcy.

Sinis - Zbój przy drodze do Koryntu. Czyhał na podróżnych i przywiązywał ich do dwóch drzew. Następnie prostował je, powodując rozerwanie ofiary. Zabity w ten sposób przez herosa Tezeusza.

Skiron - zbój, który napadał na podróżnych w pobliżu Megary. Skiron prosił napotkanych wędrowców, aby umyli mu stopy, ale kiedy tylko się schylali, aby uczynić zadość jego prośbie, strącał ich z urwiska do morza, na pożarcie olbrzymiemu żółwiowi. Został strącony do tego samego urwiska przez Tezeusza.

Stentor - herold biorący udział w wojnie trojańskiej. Znany był z zadziwiająco silnego głosu.

Sybilla - wieszczka. Pierwotnie znano jedną, w pierwszym wieku p.n.e. wymieniano ich dziesięć, wśród nich Sybillę Kumańską. Od niej pochodzą Księgi sybilińskie.

Tejrezjasz - Słynny z mądrości niewidomy wieszczek tebański. Syn nimfy Chariklo. Tejrezjasz ujrzał przypadkiem Atenę w kąpieli, za co bogini pozbawiła go wzroku, lecz w zamian obdarzyła siłą wieszczą. Lub w sporze między Zeusem i Herą opowiedział się po stronie ojca bogów. Rozgniewana Hera oślepiła Tejrezjasza, natomiast Zeus dał mu moc wieszczą i długie życie (przeżył siedem pokoleń). Między innymi Tejrezjasz odkrył zbrodnie popełnione przez Edypa.

Telemach - syn Odyseusza i Penelopy. Przed wyprawą ojca pod Troję oddany pod opiekę Mentorowi. Poszukiwaniu Odyseusza przez Telemacha są poświęcone cztery pierwsze księgi Odysei. Po powrocie ojca do Itaki pomógł mu w usunięciu zalotników matki.

Tezeusz - heros ateński. Syn Egeusza, króla Aten, i Ajtry, córki władcy miasta Trojdzena. Wychowany przez dziadka, gdy dorósł, udał się do Aten. Rozpoznany przez ojca po swoim mieczu i sandałach, uniknął śmierci z rąk Medei. Ateny uwolnił od daniny na rzecz Minotaura. Podczas powrotu z Krety stał się mimowolnym sprawcą śmierci swego ojca- Egeusza. Był uczestnikiem wielu słynnych wypraw herosów greckich, m.in. wyprawy Argonautów, na Amazonki, do Hadesu w celu uprowadzenia Persefony. Po tej wyprawie został zatrzymany w Podziemiu i po dłuższym czasie uwolniony przez Heraklesa, utracił tron. Zabity podstępnie przez Likomedesa, króla Skyros.

Titonos - syn Laomedonta, brat Priama. Zakochana w nim żona- Eos poprosiła Zeusa by obdarzył go nieśmiertelnością. Zamieszkali w Etiopii, gdzie Eos urodziła synów- Memnona i Emationa. Po kilku latach Titonos zaczął się starzeć, gdyż Eos nie prosiła o wieczną młodość. Dobra bogini nie zostawiła ukochanego w potrzebie. W końcu bogowie ulitowali się nad nimi i zamienili Titonosa w świerszcza.

Triptolemos - heros eleuzyński. Według jednej z wersji syn króla Eleusis, Keleosa i Metaniry. Demeter z wdzięczności za gościnę, udzieloną jej (w czasie poszukiwań Persefony) w domu króla, dała Triptolemosowi pierwsze kłosy zboża i pokazała jak wypiekać chleb. Na jej polecenie Triptolemos objeżdżał świat i uczył ludzi uprawy roli.