Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
Strony WWWSerwery VPSDomenyHostingDarmowy Hosting CBA.pl

Mitologia germańska

Bogowie Alci i Alkis - bliźniacza para bóstw światła, obrońcy żeglarzy.

Alfódr, Alfadir - kowal niebios, ojciec wszystkiego.

Baldur, Balder, Baldr - mądry i szlachetny syn Odyna i Frigg, zwany „krwawiącym bogiem". Uważany był za boga dobra, światła, sprawiedliwości, młodości, piękna i wiosny. Jego żoną był Nanna, z którą miał syna Forsetiego, boga sprawiedliwości. W młodości Baldra dręczyły koszmarne sny, które mówiły mu, że niebawem umrze. Asgard ogarnęło złe przeczucie, a inni bogowie próbowali zrozumieć znaczenie snów Baldra. Odyn udał się do świata zmarłych, gdzie dowiedział się, że własny ślepy brat Baldra, Hodr zabije go, podając mu jemiołę. Gdy Odyn wrócił do Asgardu dowiedział się, że jego żona ma plan, jak uniknąć przepowiedni. Bogini przemierzyła 9 światów i w każdym z nich uzyskała przysięgę jednego mieszkańca, że nie uczyni jej synowi żadnej krzywdy. Wydawało się, że Baldr jest bezpieczny, więc inni bogowie zaczęli rzucać w niego kamieniami i toporami, aby przekonać się, ze nic mu nie grozi. Loki wiedział jednak, że Frigg nie poprosiła jemioły o bezpieczeństwo dla swego syna. Zerwał jemiołę i udał się na zgromadzenie bogów, gdzie już wszyscy uderzyli w Baldra. Nie zrobił tego jedynie ślepy Hodr. Loki wręczył kopię z rośliną bogowi, udając, że chce pomóc mu przyłączyć się do zabawy. Hodr rzucił, a Baldr od razu padł martwy. Ubłagany przez Frigg Hermod, brat Baldra udał się do Hel, aby zaoferować okup za Baldra. Hel zgodziła się, pod warunkiem, że każdy we wszystkich 9 światach zacznie opłakiwać Baldra i zmarłą z rozpaczy Nannę. Rozesłano posłańców i już wkrótce płakał nawet kamień. Tylko stara olbrzymka Thokk nie zgodziła się, nikt nie zauważył, że pod jej postacią krył się Loki. Tak więc Baldr pozostał z Hel. Wierzono, że Baldr powróci do życia po zagładzie bogów w Ragnarok.

Burr, Borr, Borre, Bor - magicznym zaklęciem zrodzony syn Buriego, ojciec Odyna, Honira, Willi i We. Mąż olbrzymki Bestli, matki Odyna. Był starożytnym bogiem, żył w czasach, kiedy nie było jeszcze ziemi, nieba ani morza, jedynie mgła, lód, ogień i ziejąca otchłań Ginnungagap. Ojczym Bora, olbrzym Bolthur, miał również syna, który przekazał swoją mądrość Bratankowi, Odynowi.

Braga - bóg rozkoszy.

Brage, Bragi - syn Odyna i olbrzymki Gunniod, germański bóg poezji i wymowy. Był mężem Idun, bogini, która strzegła magicznych jabłek młodości. Kiedy Loki powrócił do Asgardu, przyczyniwszy się wcześniej do śmierci Baldra, Bragi, który nigdy nie rzucał słów na wiatr, oznajmił mu, że nie jest mile widzianym gościem na uroczystości. Loki rozwścieczony nazwał Bragiego „pyszałkiem", a Bragi zagroził, że skręci mu kark, ponieważ jedynie w ten sposób może powstrzymać go przed kłamstwami. Choć Odyn usiłował uspokoić zgromadzonych, słowa Bragiego tak bardzo przestraszyły Lokiego, że przepowiedział zagładę bogów, a potem uciekł z Asgardu. Bragi przedstawiany był jako brodaty starzec z harfą. Składając przysięgi, ich słowa wypowiadano uroczyście nad naczyniem zwanym Czarą Bragiego.

Brono - bóg światła dziennego, syn Baldera.

Buri - olbrzym, przodek bogów. Wyłonił się z lodów, z którego uwolniła go Audhumla (prakrowa). Kiedy pewnego razu lizała lód, nagle pojawiły się włosy Buriego, drugiego dnia z lodu wyłoniła się jego głowa, zaś trzeciego dnia- całe ciało. Buri i Bestla miał syna- Bora, który ożenił się z olbrzymką mrozu i miał z nią trzech synów: Odyna, Wiliego i We.

Donar - bóg nieba i władca piorunów. U Anglosasów znany był jako Tunor, był też spokrewniony z późniejszym skandynawskim bogiem Thorem. Donarowi poświęcony był czwarty dzień tygodnia (niem.: Donnerstag).

Forseti - jeden z Asów, bóg sprawiedliwości, wielki arbiter, który ucisza wszystkie kłótnie. Uważany za syna Baldra i Nanny. Oboje jego rodzice zostali zamordowani, ojciec zginął przebity kopią z jemiołą, matce natomiast pękło serce z żalu. Co prawda w mitologii Forseti odgrywa niewielką rolę, jednak zachował się dokładny opis jego siedziby ze złota i srebra- komnaty Giltnir, mającej „kolumny z czerwonego złota, a dach wykładany srebrem". Tam bóg zasiadał, aby sprawować sądy i rozwiązywać spory.

Frej, Frey, Frejr, Freyr, Yngwe - "Pan"; bóstwo falliczne, z rodu Wanów; bóg urodzaju, roślinności, pokoju, płodności, bogactwa, światła i radości; syn Njörda, brat bliźniaczy Freji. Freyr wraz z Odynem i Thorem należał do najważniejszych bóstw. Uważany był za boga pokoju i radości. Lecz jego domeną była płodność, kontrola nad światłem słonecznym, deszczem i obfitością. Freyr zakochał się w Gerdzie, która pomimo wielkich darów, ale wierny sługa Freyra Skirnir, namówił ją do małżeństwa, zagroziwszy uprzednio, że żuci na nią straszliwy czar. Czar ten miał sprawić, że Gerda zbrzydnie tak, że nikt więcej się do niej nie zbliży. Gerda udała się zatem do lasu, na spotkanie z Freyrem po upływie dziewięciu nocy. Jego tytuł Skirr oznacza „Świecący". W święto Jul składano mu ofiary z dzika i konia. W religii germańskiej koń związany był przede wszystkim z tym bogiem i odgrywał dużą rolę w kultach urodzaju i płodności o jednoznacznie fallicznym charakterze. Kult Freyra, o cechach fallicznych, występował w Szwecji (posąg w Uppsali). Frej to germańska forma nordyckiego imienia Freyr.

Gapt, Odyn - praojciec królewskiego rodu Amalów.

Heimdall, Hajmdal - nordyckie bóstwo światła dziennego z rodu Azów, twórca podziału społecznego wśród ludzi. Opiekun bogów, czuwający nad ich bezpieczeństwem; strażnik mostu, łączącego niebo z ziemią. Syn dziewięciu matek, które mogły być uosobieniem fal i strażnikiem germańskich bogów. Początkowo był prawdopodobnie uznawany za wszechwiedzącego boga nieba. Słyszał jak rośnie trawa i wełna, widział na odległość 100 mil. Stał na Bifrost, trójpasmowym moście łączącym Asgard i Midgard, gotowy, by wraz z nadejściem Ragnarok, kiedy to miał zginąć jako ostatni w potyczce z Lokim, zadąć w swój róg. Imię Heimdalla może mieć związek z ideą „drzewa świata", bowiem uważano go za najwyższego rangą strażnika siedzącego na jego wierzchołku, ponad najwyższą tęczą. Heimdall przybrał postać śmiertelnika o imieniu Rig, który dał początek trzem grupom społecznym" szlachetnie urodzonych, chłopów i niewolników. Bóg pod postacią Riga odwiedził trzy domy w Midgardzie i obdarzył pięknymi dziećmi szlachtę, krzepkimi dziećmi chłopów i pozbawionych wdziękiem dziećmi niewolników.

Hermod - syn Odyna i Frigg. Pełnił funkcję posłańca bogów. Tak jak inni bogowie interesował się zmarłymi i to właśnie jego wysłano do Hel, by uprosił uwolnienie zmarłego brata, Baldra. Udał się tam na słynnym koniu Odyna, Sleipnirze. Hel odmówiła wypuszczenia Baldra, ponieważ nie wszyscy opłakiwali jego śmierć, Hermodowi pozwolono jednak na zabranie do Asgardu pierścienia, który Odyn wrzucił na stos pogrzebowy. Hermod sam omal nie poniósł śmierci w czasie podróży do Midgardu. Wysłał go tam Odyn, aby poradził się Fina o imieniu Rossthiof w sprawach przyszłości. Uratowała go magia i Hermod wrócił, by uspokoić ojca najlepiej, jak potrafi.

Hod, Hodr - jeden z Asów, syn Odyna i Frigg. Ślepy bóg, który nieumyślnie zabił swojego brata Baldra. Kiedy Baldra dręczyły sny, które mówiły mu, że niebawem Frigg przemierzyła 9 światów i w każdym z nich uzyskała przysięgę jednego mieszkańca, że nie uczyni jej synowi żadnej krzywdy. Wydawało się, że Baldr jest bezpieczny, więc inni bogowie zaczęli rzucać w niego kamieniami i toporami, aby przekonać się, ze nic mu nie grozi. Loki wiedział jednak, że Frigg nie poprosiła jemioły o bezpieczeństwo dla swego syna. Zerwał jemiołę i udał się na zgromadzenie bogów, gdzie już wszyscy uderzyli w Baldra. Nie zrobił tego jedynie ślepy Hodr. Loki wręczył kopię z rośliną bogowi, udając, że chce pomóc mu przyłączyć się do zabawy. Hodr rzucił, a Baldr od razu padł martwy. kiedy stało się jasne, że Baldr będzie musiał pozostać w świecie zmarłych, wysłano tam również Hodra, aby poniósł karę. W zupełnie innej wersji Baldr i Hodr przedstawieni są jako rywale, konkurujący o rękę Nanny, przy czym Baldr pokazany jest jako postać pełna nienawiści.

Hoenir, Honir - bóg ciszy. Jeden z trójcy pierwotnych bogów z rodu Asów. As, brat Odyna. Obok straszliwej niemożności podejmowania decyzji miał jeszcze inną cechę- był długonogi. Wysłano go, by zamieszkał pośród Wanów na znak dobrej woli po zawarciu pokoju między dwoma plemionami bogów, jednak ten bardzo rozczarował swoich nowych towarzyszy, którzy rozgniewali się, że zawsze kiedy tylko musiał podjąć jakąkolwiek decyzję, polegał na decyzji swojego przyjaciela Asa, mądrego Mimira. Wanowie zabili więc Mimira i wysłali jego głowę Asom. W niektórych wersjach germańskiego mitu o stworzeniu wierzono, że Honir był bogiem, który obdarzył ludzi zmysłami.

Ing - wczesny bóg germański znany Anglosasom i Szwedom (jako Yngvi). Inga, który prawdopodobnie był bogiem płodności, kojarzono z furą do podróży po lądzie. Ynglingowie, historyczni królowie Szwecji utrzymywali, że był on założycielem ich dynastii.

Loki - Być może był demonem (zniszczenia i śmierci)lecz bardziej prawdopodobne jest to, że był bogiem ognia. Był synem pary olbrzymów, Farbautiego i Laufey, ojcem, ze związku z Angrbodą- Fenrira wilka, Jormunganda- węża Mitgardu (Mitgerda) i bogini Hel, a następnie z Sigyn- Wialiego i Narwiego. Zabójca Nanny. Był towarzyszem bogów, oszustem, występował w wielu mitach, np. pomagał Thorowi odzyskać młot, porwał Idun, zaprowadził nieuzbrojonego Thora do Geirroda. Był złym bogiem. Sprawca śmierci Baldra. Kiedy bogowie zorientowali się, że tolerując Lokiego pozwolili, aby zło szerzyło się wśród nich, związali go w jaskini. Wzięli najpierw trzy płyty skalne, ustawili je jedna na drugiej i przewiercili przez nie otwór. Potem wykorzystując zamiast sznura jelita jego syna Narwiego, przywiązali nimi boga ognia do kamieni. Kiedy związali ostatni węzeł jelita zrobiły się twarde jak żelazo. Aby Loki bardziej cierpiał Skadi, żona Njorda przywiązała węża do stalaktytu nad głową boga. Loki miał tak oczekiwać do nadejścia Ragnarok. W czasie Ragnarok poprowadził zastęp zła do ostatecznej bitwy z bogami, w której sam miał zginąć z ręki Heimdalla.

Lodur - bóg, stwórca ludzi.

Mani - bóg personifikujący Księżyc, brat Sol.

Mimir - mądry bóg wysłany przez Asów do Wanów na znak przymierza zawartego między dwoma grupami bogów. Wanowie uznali, że zostali oszukani, odcięli więc Mimirowi głowę i wysłali do Asgardu. Jednak Odyn wysmarował głowę ziołami, toteż nigdy nie uległa rozkładowi. Potem wyrecytował nad nią zaklęcie, przywracając jej zdolność przemawiania. Później umieścił głowę Mimira na straży magicznego źródła tryskającego spod korzeni kosmicznego drzewa- Yggdrasill. Aby zdobyć mądrość Mimira, na którą składały się „liczne prawdy nikomu nie znane" Odyn oddał jedno swe oko za pozwolenie picia z tego właśnie źródła.

Nerthus - bogini płodności i roślinności.

Njord, Njordo - bóstwo urodzaju i morza z rodu Wanów. Pan wiatrów na lądzie i morzu. Opiekun myśliwych i żeglarzy, ojciec Freyra i Freyji, mąż Nerthus. Razem opuścili siedzibę Wanów i udali się do Asgardu na znak pokoju z drugą gałęzią bogów. Drugą żoną Njorda była olbrzymka mrozu Skadi, która wybrała go ponieważ spodobały się jej jego piękne stopy. Jednak małżonkowie nie mogli dojść do porozumienia, gdzie zamieszkać. Njord uważał, że kraina olbrzymów jest zbyt zimna i pusta, Skadi nie podobały się hałasy i odgłosy dochodzące z miejsca budowy okrętów w pobliżu sali Njorda. Po 9 nocach zdecydowali, że zamieszkają oddzielnie. Njord był z pewnością uważany za boga płodności, ponieważ zapewniał swoim czcicielom nie tylko bezpieczną podróż morską, ale także bogactwo i szczęście w postaci ziemi i synów.

Odyn, Odin, Gaut, Gauta-tyr, Gapt, Sig-tyr - najwyższy bóg, obok Thora, z rodu Azów, władca Walhalli. Wielki wojenny szaman, mistrz inicjacji wojowników, bóg poetów, wróżb, królów, wojny, wojowników, władca bogów i świata. Jego pomocnicami były Walkirie. Mąż Friji, syn Bora i wnuk Brugiego Imię Odyn ma pewien związek ze słowem „szaleństwo" i „obłęd" i wskazuje na rodzaj szału bitewnego. Najpopularniejszy był wśród wikingów, którzy umiłowali tego jednookiego boga. Bóstwo mądrości (dla niej stracił jedno oko) i poezji (wykradł Mimirowi napój zsyłający natchnienie poetyczne). Wynalazca run, mistrz czarów, obdarzony zdolnością przybierania różnych kształtów.
Skandynawskiego boga łączono też z kontynentalnym demonem Wode, Dzikim Łowcą, wodzem duchów zmarłych. W Skandynawii występował jako Gaut, Gauta-tyr, a więc heros eponimos plemienia Gotów.
Wyobrażany w postaci brodatego starca w niebieskim płaszczu i kapeluszu o szerokich kresach lub jako jeździec na 8-nogim rumaku (zwanym Sleipnir), w hełmie, z tarczą i oszczepem w dłoni. Towarzyszyły mu 2 kruki: Huginn- „Myśl" i Muninn- „Pamięć", a także 2 wilki: Geri- „Łakomy" i Freki- „Żarłok". Jego dziećmi byli m.in.: Baldr, Thor, Hodr, Wali. Brat Wiliego i We. U południowych Germanów znany był pod imieniem Wodan (Wotan).

Sol - bóg personifikujący Słońce.

Thor - "Grzmot"; Jeden z głównych bogów północnogermańskich, z rodu Asów. Bóstwo burzy i piorunów. U Germanów południowych zwany Donar. Był synem Odyna i Frigg. Brat Baldra i Hodra. Wyobrażany był jako rudowłosy mężczyzna z długą brodą i młotem w dłoni. Wikingowie poświęcili mu dąb. Od jego imienia pochodzi nazwa czwartego dnia tygodnia w językach niemieckim, duńskim, szwedzkim i angielskim. Thor był zagorzałym wrogiem olbrzymów. Zabijał ich bez litości swym młotem Miollnirem. Rydwan Thora ciągnęły dwa kozły, których imiona brzmiały: „Zgrzytający Zębami" i „Miażdżący Zębami". Thor był najsilniejszym z bogów, pełnił też funkcję ich obrońcy. W Ragnarok miał zostać zabity przez jad Żmija Ziemnego, choć wcześniej miał go sam zabić. Thorowi często towarzyszył Loki, który często narażał życie boga, aby ratować swoje. Tak było na przykład w przypadku olbrzyma Geirroda. Pewnego razu Loki został złapany przez Geirroda. Jedynym sposobem uniknięcia śmierci było złożenie obietnicy przyprowadzenia do Geirroda Thora bez jego broni. Thor ufał Lokiemu, toteż poszedł za nim do siedziby Geirroda. Po drodze zatrzymali się na odpoczynek w domu przyjaznej olbrzymki Grid, która ostrzegła Thora przed zamierzeniami Lokiego. Pożyczyła bogowi swój pas mocy, żelazne rękawiczki i maskę. Gdy dotarli do celu nie zastali olbrzyma w domu, ale zostali przyjęci przez służących. Potem dwie córki Geirroda usiłowały zabić Thora, rozbijając mu czaszkę o sufit. Jednak z pomocą laski Grid Thorowi udało się zgnieść olbrzymki. Potem pojawił się sam Geirrod, który dwiema parami rozżarzonych szczypiec chwycił rozpaloną żelazną kulę i cisnął nią w Thora. Ten schwycił ją w żelazną rękawicę i odrzuci przebijając nią kolumnę i brzuch Geirroda. Thor odniósł również zwycięstwo w walce z Hrungnirem. Olbrzym naraził się wzywając Odyna do wzięcia udziału w wyścigu koni. Odyn za ośmionogim Sleipnirze ledwie zdołał wygrać z Hrungnirem dosiadającym Złotogrzywego. Gdy w Asgardzie olbrzym wypił za dużo piwa i zaczął obrażać bogów Thor wyzwał go na pojedynek. Hrungnir wiedział, że musi unikać młota boga i trzymał w gotowości swoją osełkę. Thor, kiedy się pojawił, rzucił swoją bronią w kierunku przeciwnika. Młot rozbił kamień i zmiażdżył czaszkę olbrzyma. Thor miał poza tym jeszcze liczne przygody z olbrzymami mrozu. Sługami Thora byli Roskwa i Thialfi. U płd. germanów nazywany Donar. Od niego nazwa czwartego dnia tygodnia.

Tius - bóg nieba, pan wszechrzeczy, w poświęconym mu miejscu mogli przebywać tylko ludzie związani powrozami.

Tiwaz - starogermański bóg wojny i prawodawstwa, który utożsamiany był z rzymskim Marsem. Rzymski historyk Tacyt opowiada o wielkim bogu i „władcy wszystkich", któremu oddawano cześć w świętym gaju, a każdy wkraczający do gaju musiał zostać związany. Bogiem tym mógł być Tiwaz, który stał się skandynawskim Tyrem, pogromcą wilka Fenrira. Znany Anglosaksonom pod imieniem Tiw lub Tig. Od imienia Tiwaz pochodzi angielska nazwa wtorku.

Tyr - bóg wojny, prawa i sprawiedliwości. Najgwałtowniejszy z Azów, stróż nieba. Był synem Odyna i Frigg. Składano mu ofiary z ludzi. Od pierwotnego brzmienia jego imienia (Tiwaz) pochodzą nazwy drugiego dnia tygodnia (pierwotnie Tiwaz -Tiu) w językach frygijskim (Tisdei) i angielskim (Tuesday). Prawdopodobne jest, że początkowo Tyr był bogiem nieba zastąpionym później przez Odyna i Thora. Mit związany z Tyrem opowiada o schwytaniu Fenrira. Monstrum to stało się tak potężne, że bogowie postanowili go uwięzić. Jednak żaden łańcuch nie był dość mocny, szyję wilka zdołano związać dopiero magicznym łańcuchem. Jednak przedtem Tyr na znak dobrej woli bogów musiał włożyć mu rękę w paszczę. Kiedy Fenrir zorientował się, że nie zdoła zerwać łańcucha, odgryzł rękę Tyra. Choć ten umierał inni bogowie się śmiali. Degradacja Tyra może mieć związek z jego utratą ręki. Tyr mógł jednak nadal walczyć w Ragnarok, gdzie miał stoczyć walkę z psem Garmem, strażnikiem bram Hel. Pies miał skoczyć Tyrowi do gardła i obaj mieli się wzajemnie pozabijać.

Ull, Ullr, Uu - jeden z Asów, bóg-łucznik, bóstwo zimy, być może wynalazca nart. Bóg skandynawski, pasierb boga Thora. Syn Sif. Ull, wielki myśliwy był przedstawiany z nartami lub rakietami śnieżnymi i łukiem. W jednym z mitów Odyn został wygnany z nieba za podstępne uwiedzenie dziewicy i wówczas, na władcę Asgardu, siedziby bogów, został wybrany Ull. Po dziesięciu latach Odyn powrócił i wygnał Ull, który uciekł do Szwecji.

Wali - syn Odyna i Rind, miał zabić ślepego Hodra w zemście za popełnienie przez niego nieumyślnej zbrodni na Baldrze. Spełniając proroctwo w ciągu jednego dnia wyrósł z dziecka na dorosłego męża i ruszył, by zabić Hodra. On i jego przyrodni brat, Widar, mieli przeżyć Ragnarok. Jeden z nieszczęsnych synów Lokiego nosił również imię Wali.

We - był jednym z synów Bora. Audhumla- prakrowa żywiła się, liżąc słony lód. Była w stanie wtedy wykarmić pierwszą istotę, Ymira, do gruntu złą. Liżąc lód pojawił Buri, dziadek We. Buri był przodkiem wszystkich bogów. Miał syna Bora, który poślubił Bestlę, córkę olbrzyma mrozu. Ich dziećmi byli właśnie Odyn, Wili i We. Choć krew olbrzymów wymieszała się z krwią bogów nie zanikła dzieląca ich nienawiść spowodowana zabiciem Ymira. Odyn, Wili i We nie lubili Ymira i coraz liczniejszej gromady olbrzymów mrozu. Ich niechęć zmieniła się w nienawiść i w końcu zabili Ymira, tworząc w Ginnungagap świat z ciała olbrzyma. Potem trzej bracia znaleźli na brzegu morza dwa drzewa, jesion i wiąz. Z drewna zdobili pierwszego mężczyznę, którego We obdarzył ich zdolnością widzenia i słyszenia.

Weland - bóg-kowal, syn olbrzyma Wade i syreny. Słynął z wyrobu kolczug i mieczy. Mit o Welandzie jest opowieścią o zemście. Król szwedzki Nidud przeciął ścięgno nogi Welanda i umieścił go wraz z kuźnią na dalekiej wyspie. Bóg-kowal zemścił się za okaleczenie zabijając dwóch synów Niduda, którzy przybyli, aby zobaczyć jego skarby. Wysłał Nidudowi ich głowy nabijane drogimi kamieniami, oprawione w srebro. Prawdopodobnie zniewolił także córkę Niduda, ale nie jest to pewne. Po tym Weland miał zbiec do Walhalli, wykorzystując zrobione przez siebie skrzydła.

Widar - zasłynął jako bóg cichy i samotny. Był synem Odyna i olbrzymki Grid. Mieszkał w cichym i spokojnym miejscu zwanym Widi. Przeznaczeniem Widara było pomszczenie swego ojca po katastrofie bogów, w Ragnarok. Wilk Fenrir miał wówczas pokonać Odyna w zażartej walce, a potem go połknąć. Widar miał wystąpić przeciw niemu i przydepnąć jedną nogą dolną szczękę potwora, a rękami rozewrzeć jego paszczę tak, aby rozedrzeć na kawałki gardło zwierzęcia. Prawdopodobnie imię Widara ma pewien związek z rozdzieraniem na pół zła.

Wili - był jednym z synów Bora. Audhumla- prakrowa żywiła się, liżąc słony lód. Była w stanie wtedy wykarmić pierwszą istotę, Ymira, do gruntu złą. Liżąc lód pojawił Buri, dziadek We. Buri był przodkiem wszystkich bogów. Miał syna Bora, który poślubił Bestlę, córkę olbrzyma mrozu. Ich dziećmi byli właśnie Odyn, Wili i We. Choć krew olbrzymów wymieszała się z krwią bogów nie zanikła dzieląca ich nienawiść spowodowana zabiciem Ymira. Odyn, Wili i We nie lubili Ymira i coraz liczniejszej gromady olbrzymów mrozu. Ich niechęć zmieniła się w nienawiść i w końcu zabili Ymira, tworząc w Ginnungagap świat z ciała olbrzyma. Potem trzej bracia znaleźli na brzegu morza dwa drzewa, jesion i wiąz. Z drewna zdobili pierwszego mężczyznę, któremu Wili dał inteligencję i uczucia.

Wodan - starogermański bóg Wodan był poprzednikiem skandynawskiego Odyna. Przynosił szczęście w bitwie, ale w końcu skazywał swych zwolenników na klęskę i śmierć. Podobnie jak rzymski Mercury, z którym go utożsamiano, bóg ten był przewodnikiem po krainie podziemi. Bywał również kojarzony z niebem, a symbolizował go orzeł. Wodana wiązano z runami, magicznymi symbolami stosowanymi przy wróżeniu. Inspirował herosów i poetów. Królowie czcili go jako swego boskiego przodka. Anglosaksoni znali go pod imieniem Woden.

Ziu-Tius - bóg bogów, bóg nieba. Posiadał tylko jedną rękę.

Boginie

Baduhenna - fryzyjska bogini wojny i zmarłych.

Bertha - bogini opiekującą się sztuką przędzenia.

Bestlo - matka Odyna, córka olbrzyma Boltrona.

Edda - bogini, opiekunka mitów, przekazów ustnych i natchnienia.

Eir - bogini leczenia i lekarek.

Fjorgyn - bogini ziemi i atmosfery. Matka Frigg.

Freyja, Freja, Freya - "Pani"; bogini miłości, piękna, płodności a także życia seksualnego i rozpusty z rodu Wanów. Córka Njörda, siostra boga Frejra. Uważana za bóstwo patronujące wegetacji roślin. Po wojnie z Asami jej ojciec, ona i jej brat udali się do Asgardu, gdzie Freyja została jedną z najważniejszych bogiń. Freyja gorąco pragnęła naszyjnika Brisingamen, dla którego spędziła cztery kolejne noce z karłami Alfriggiem, Dwalinem, Berlingiem i Grerem, aby go zdobyć. Kiedy powróciła do Asgardu Odyn oskarżył ja o skalanie boskości, skoro zgodziła się na taką cenę za naszyjnik. Za karę zmusił ją do rozpętania wojny w Midgardzie. Freyja i Odyn podzielili później między sobą poległych na polu walki. Często przybierała postać sokoła.
Niesłusznie utożsamiana z Frigg. Freja to germańska forma nordyckiego imienia Freya.

Frigg, Frija, Fricka - z rodu Azów, córka Fjorgyn, bogini ziemi, atmosfery, miłości, bogactwa a także bogini płodności, która „nie przepowiadała lecz dobrze znała przyszłość". Opiekunka małżeństwa i rodziny. Żona głównego boga panteonu- Odyna, matka Baldra. Kiedy Baldr śnił o swej śmierci to właśnie Frigg wymogła na wszystkich istotach i rzeczach, z wyjątkiem jemioły, aby nie zrobiły jej synowi krzywdy. Frigg ma wiele wspólnego z Freyją. Choć była oddaną żoną Odyna i pełną poświęcenia matką, miała także skórę sokoła i była miłośniczką złota. Być może obie boginie były kiedyś jedną ziemią-matką. Dniem poświęconym Frigg był piątek (po niemiecku Freitag), dzień zawierania małżeństw.
Frigg to nordycka forma germańskiego imienia Frija.

Gefion - bogini płodności, podobnie jak Freyja i Frigg. Jej imię, odpowiednie dla bogini rolnictwa, związane jest z pojęciem dawania. Zwykle wyobrażano ją sobie jako dziewicę, opiekunkę zmarłych dziewic. Jednak Loki oskarżył Gefion o sprzedanie się, podobnie jak Freyja za naszyjnik. Mit o bogini ma związek z orką i niewątpliwie nawiązuje do starożytnego rytuału zaorywania każdej wiosny symbolicznego pasa ziemi. Gefion, przebrana za starą żebraczkę, zdołała oszukać szwedzkiego króla Gylfi i odebrać mu znaczny kawał ziemi. W zamian za gościnność król ofiarował Gefion tyle ziemi ze swojego królestwa, ile zdoła zaorać czterema wołami w ciągu jednego dnia i jednej nocy. Bogini z pomocą czterech synów-olbrzymów zamienionych w woły, zaorała całą Zelandię, część dzisiejszej Danii.

Gejfon, Gejfun - bogini znająca przyszłość.

Gna - bogini jeżdżąca na rumaku śmierci.

Hel - bogini śmierci i podziemia, córka Lokiego i olbrzymki Angrbody. Władała germańskim światem zmarłych (Hel), do którego wtrącił ją Odyn. Kiedy się tam znalazła, zyskała większą moc niż Odyn, bowiem kiedy jego syn, Baldr został zabity, Hel odmówiła oddania go rodzicom. Jej bracia, wilk Fenrir i wąż Jormundgand byli równie przerażającymi istotami jak ona, jednak to Hel i jej upiorna siedziba dały w wielu językach nazwę królestwu potępionych na wieki, piekłu (np. angielskie hell lub niemieckie Holle). Królestwo Hel było przeciwieństwem Walhalli. Zamieszkujący królestwo Hel byli czymś więcej niż poddanymi rozkładającej się królowej. Zresztą Hel uległa jedynie częściowemu rozkładowi, zachowując twarz i ciało żywej kobiety, jednak jej uda i nogi były szkieletem. Tron Hel nosił nazwę „Łoża Chorych", a jej poddanymi byli „wszyscy, którzy zmarli wskutek choroby i podeszłego wieku".

Idunn, Idun - bogini, która strzegła jabłek młodości. Żona Bragiego, boga poezji. Kiedy olbrzym mrozu Thiassi schwytał Lokiego, ten musiał mu przyrzec, że w zamian za zwróconą wolność ukradnie Idun jabłka. Po powrocie do Asgardu powiedział Idun, że znalazł znacznie lepsze jabłka, które rosną niedaleko. Bogini uwierzyła mu i udała się z nim do lasu, gdzie już oczekiwał Thiassi pod postacią orła. Porwał Idun oraz jabłko w szpony i odleciał do Jotunheimu. Utrata jabłek sprawiła, że bogowie stali się starzy i słabi. Potem osłabły ich umysły, a w Asgardzie pojawił się lęk przed śmiercią. Wreszcie Odyn zebrał resztę sił i odnalazł Lokiego. Zagroziwszy czarami rozkazał mu, aby znów sprowadził Idun z jabłkami. Loki poleciał do krainy olbrzymów pod postacią jastrzębia, zmienił Idun w orzech i zabrał do Asgardu. Olbrzym ruszył w pościg przybrawszy postać orła, ale spłonął od ognisk rozpalonych na koronie murów Asgardu. Potem Loki przywrócił Idun dawną postać, a bogini dała magiczne jabłka cierpiącym bogom.

Marsza, Masza - bogini krów, dawczyni mleka i cieląt, patronka ziemi.

Matres, Matronae - były to bóstwa chtoniczne, darzące płodnością i urodzajem oraz pomyślnością. A zarazem związane ze śmiercią i światem zmarłych. Przedstawiane były w postaci trzech kobiet z koszami pełnymi owoców.

Nanna - bogini dobra, piękna, sprawiedliwości i wiosny. Żona Baldura, matka Forsetiego. Kiedy Baldr umarł Nanna umarła ze zgryzoty. Spalono ją wraz z mężem na jego stosie pogrzebowym.

Nehalennia - bogini życia, opiekunka żeglarzy i kupców.

Nerthus, Nertus - „Potężna". Bogini Ziemi, płodności i urodzaju. Należała do Wanów. Obrzędy ku jej czci odbywały się w atmosferze radości i pokoju. Główną ich część stanowiło obwożenie posągu bogini i jego kąpiel w morzu. Towarzyszący niewolnicy byli topieni. W czasie świętej podróży „bogini" panował powszechny pokój, a „wszelkie żelazo odkładano na bok". Na Wyspach Fryzyjskich Nerthus miała swój święty gaj. W pewnych wersjach mitu Nerthus jest siostrą i żoną Njorda, boga morza oraz matką Freyji i Freyra.

Norny - boginie przeznaczenia, rządzące losem bogów, karłów, olbrzymów i ludzi. Pierwotnie bezimienne, później osobowo pojęte przeznaczenie (Urd). Przy źródle Urd wypływającym spod jednego z korzeni Yggdrasill każdego dnia gromadzili się bogowie. Ostatecznie były wyznawane 3 Norny, siostry: Urdhr (przeszłość), Werdhandi (teraźniejszość) i Skuld (przyszłość). Rządziły losem bogów i ludzi. Obecne przy narodzinach dziecka, rozpoczynały prząść nić jego żywota, przecinała ją Urdhr.

Perchta - germańska bogini, przewodniczka zmarłych. Na słowiańszczyźnie straszydło. Karze leniwe kobiety i niegrzeczne dzieci.

Ran - burzliwy duch/ bogini morza, małżonka Agira. personifikacja pływów oceanu, czasem pomocnych, a czasem szkodliwych, matka dziewięciu fal. Ran chwytała w swoją sieć żeglarzy i zaciągała ich w głębiny morskie. Tam, razem z mężem Egirem, zabawiała swoje ofiary w błyszczących komnatach koralowych oświetlanych blaskiem złota mórz. Ran kochała złoto zwane Płomieniem Morza od zjawiska fluorescencji wód północnych mórz. Żeglarze starający się pozyskać przychylność Ran i jej męża przezornie zabierali ze sobą w podróż trochę złota.

Sif - żona Thora, a z pierwszego małżeństwa matka Ull, boga łucznictwa i jazdy na nartach. Jest ona bohaterką dziwnego mitu, opowiadającego o tym, jak Loki, pewnej nocy obciął jej piękne złote włosy, które symbolizowały dojrzałe zboże, a zatem płodność. Następnego dnia, Thor, widząc rozpacz Sif, wpadł we wściekłość. Kiedy Loki tłumaczył, że to był tylko żart, Thor zażądał odpowiedzi co Loki zamierza zrobić. Bóg ognia powiedział, że poprosi karły o wykonanie peruki, która zastąpi włosy. Następnie Loki poprosił synów Iwaldiego, aby ze złotej przędzy utkali perukę. Gotowe dzieło było wspaniałe, tak lekkie, że nawet najlżejszy powiew rozwiewał włosy peruki, tak prawdziwie, że w magiczny sposób rosły na głowie bogini.

Thrud - córka boga grzmotu Thora i jego żony Sif. Ponieważ karzeł Alwis jako zapłatę za broń, którą miał wykonać dla bogów otrzymał od nich obietnicę ręki córki Thora, Thrud, bóg grzmotu nie był zadowolony z takiego postanowienia Odyna. Aby nie dopuścić do małżeństwa córki z Alwisem, poddał go sprawdzianom wiedzy. Gdy Alwis przybył do Asgardu, Thor zadawał mu pytania przez całą noc, ponieważ wiedział, że światło słoneczne zmienia karły w kamienie.

Urd - „Przeznaczenie", „Przeszłość". Była jedną z trzech sióstr, bogiń losu zwanych Nornami. Pozostałe siostry to Werdandi („Obecna",„Teraźniejszość") i Skuld („Konieczność", „Przyszłość"). Imieniem Urd nazwano źródło tryskające spod jednego korzenia z drzewa Yggdrasill. Zbierali się przy nim bogowie na codzienną naradę. W tej mitologii bogowie także nie mieli wpływu na przeznaczenie. To właśnie Urd ostrzegła Odyna, że jego przeznaczeniem jest śmierć jaką zada mu wilk Fenrir w Ragnarok.

War - bogini ślubów małżeńskich.

Inne postaci i zagadnienia

Askn i Embla - pierwsza para ludzi stworzona z gałęzi lub pni drzew przez trójcę bogów - Odyna, Hoenira i Lodura.

Azowie, Asowie, Ansowie - ród dobroczynnych bogów, rządzących światem po pokonaniu Wanów; bogowie, to: Odyn, Thor, Tyr, Baldur, Bragi, Hajmdal, Forseti, Freyr, Loki, boginie (Asyny), to: Frigg, Nanna, Sif (Sof), Idun. Miał się od nich wywodzić ród królewski, od którego wzieli nazwę Hasdingowie, główny odłam Wandalów. Siedzibą Asów był Asgard. Aby utrwalić pokój między dwoma plemionami bogów niektórzy z Asów zamieszkali wśród Wanów i odwrotnie. Według legendy niemal wszyscy Asowie mieli zostać zabici w Ragnarok, kiedy to miało dojść do wielkiej bitwy między zastępami Odyna i siłami Lokiego.

Beowulf - bohater, który zabił dwa potwory wodne. Miał być bratankiem króla Geatów. Jego historia rozgrywa się w Danii. Pewnej nocy w komnacie króla Hrothgara zjawił się straszliwy potwór Grendel i pożarł jednego ze śpiących tam wojowników. Grendel, choć nie można było zranić go bronią, został schwytany przez Beowulfa i tak mocno związany, że mógł się uwolnić jedynie tracąc rękę. Śmiertelnie ranny morski potwór uciekł do swej siedziby w pobliskim głębokim jeziorze i wykrwawił się na śmierć. Uradowany tak wielką odwagą i siłą Hrothgar obsypał Beowulfa podarunkami, bowiem znikła groźba wisząca nad jego królestwem. Nikt bowiem nie pomyślał o matce Grendela, jeszcze bardzie przerażającej i okrutnej. Zaatakowała ona i pożarła innego śpiącego wojownika. Beowulf podążył za nią do jeziora i zanurkował do jej przypominającego jaskinię legowiska. Zwarli się w rozpaczliwej walce, w której Beowulf utracił swój miecz. Na szczęście znalazł w wodzie inną magiczną broń i zabił potwora. Później Beowulf powrócił do Szwecji, gdzie panował jego ojciec. Kiedy jego panowanie dobiegło końca kraj nawiedził smok. Beowulf wraz z 12 towarzyszami podążyli, aby zabić potwora, wkrótce jednak Beowulf został sam, wszyscy inni uciekli. Zdołał wprawdzie zabić smoka, ale stracił życie.

Berserkerzy - wojownik siejący strach i śmierć na polu bitwy. Pogrążony jest w pewnym rodzaju transu. Wśród ludów nordyckich berserkerzy byli swoistą „arystokracją wojowników". Tajemnicą jest tu sposób osiągania szału, niektóre źródła podają, że berserkerzy potrafili sami wprowadzić się w ten stan, a inne, że korzystali przy tym z substancji narkotycznych. Z całą pewnością można jednak stwierdzić, że ludy Skandynawii znały skutecznie działające substancje psychoaktywne, które były znakomitymi środkami zagrzewającymi do ciężkiej pracy lub walki. Wojownicy po ich zażyciu w stanie całkowitego obłąkania dokonywali czynów wręcz niemożliwych. Niektórzy wpadali w amok do tego stopnia, że zacierało się w nich wszelkie człowieczeństwo. Podczas transu podobni byli bardziej do zwierząt niż do ludzi. Szał berserka doskonale opisuje "Saga o Egilu": „Zaczął nakładać odzież odpowiednią do boju i zbroję; na końcu wziął do ręki miecz i tarczę. Był to olbrzym o nadludzkiej sile. Gdy szedł łąką ku holmowemu boisku, ogarnął go szał berserka, ryczał jak zwierz i gryzł własną tarczę. Póki owa przemiana trwała był tak mocny, że nikt i nic nie było w stanie mu się przeciwstawić, lecz skoro minęła, wówczas był zupełnie wyczerpany z sił."

Blot - ofiara w postaci ludzi, zwierząt, płodów rolnych.

Bristlingowie - nie wiadomo dokładnie z jakiego plemienia pochodzili i kim byli. Wiadomo tylko, że byli tajemniczymi właścicielami złotego naszyjnika zwanego Brisingamen, którego gorąco pragnęła bogini płodności Freyja. Ku oburzeniu Odyna spędziła cztery kolejne noce z karłami Alfriggiem, Dwalinem, Berlingiem i Grerem, aby go zdobyć. Kiedy powróciła do Asgardu Odyn oskarżył ja o skalanie boskości, skoro zgodziła się na taką cenę za naszyjnik. Za karę zmusił ją do rozpętania wojny w Midgardzie. Freyja i Odyn podzielili później między sobą poległych na polu walki.

Dietrich - bohater, który wygrał cudowny pierścień od karła Laurina, władcy podziemnego, bajkowego królestwa oświetlanego blaskiem drogich kamieni. Po wielu bitwach i intrygach Dietrich pokonał chytrego karła i zażądał jego magicznego złotego pierścienia oraz pasa mocy, czapki-niewidki, magicznego miecza i bogatego skarbu pierścienia. Pierścień Laurina był w istocie własnością dziadka Dietricha, cesarza Wolfdietricha.

Groa - wizjonerka, żona Aurwandila, którego zamarzniętą piętę Thor zamienił w gwiazdy, rzucając ją na niebo. Nie wiadomo dokładnie, kim był mąż Groi, być może bogiem płodności związanym z mokradłami. Groa usiłowała za pomocą magicznych zaklęć usunąć z głowy Thora kawałki osełki, jakie utkwiły w niej, gdy walczył z olbrzymem mrozu Hrungnirem. Były to odpryski ostrego, trójkątnego kamienia, który zderzył się w powietrzu z młotem Thora. Groa była tak podniecona wiadomościami przyniesionymi przez Thora o gwieździe i powrocie jej zaginionego męża, że, na nieszczęście, nie zdołała dokończyć czarów i dlatego kilka fragmentów osełki zostało w głowie boga. Pewien czas po śmierci Groi jej syn Swipdrag, wskrzesił ją, aby poradziła mu jak zdobyć miłość pięknej Menglad.

Gudrun - siostra Gunnara, żona Sugurda.

Gulweig - piękna i lśniąca jak złoto wieszczka z rodu Wanów, przyczyna wojny między Wanami i Asami.

Harbard - „Siwobrody". Był grubiańskim przewoźnikiem. Thor, pragnąc pewnego razu przeprawić się przez głęboką rzekę, poprosił Harbarda o przewiezienie go na drugą stronę, ale usłyszał jedynie obelgi. Obraźliwe słowa Harbarda wzbudziły w Thorze gniew, ale przewoźnik pozostawał daleko od brzegu. Ogarnięty wściekłością bóg nie dostrzegł, że Harbard jest w rzeczywistości jego ojcem, Odynem. Spotkanie dwóch bogów ujawniło ich skrajnie różne temperamenty: Odyn był podstępnym, sprawiającym kłopoty pyszałkiem, Thor miał gorący temperament, ale był uczciwy.

Hengist i Horsa - ("Ogier" i "Źrebiec"); dwaj "potomkowie Odyna", legendarni bracia i wodzowie Jutów; wiedli oni Anglów na podbój Wielkiej Brytanii. Około poł. V w. przybyli do Kentu i założyli tam królestwa anglosaskie. To właśnie oni byli protoplastami wielu panujących tam później rodów.

Hreidmar - ojciec Regina, Fafnira i Otra, czarodziej-rolnik. Podczas wyprawy do Midgardu Loki zabił kamieniem śpiącą wydrę. Niosąc martwe zwierzę doszedł z Odynem i Honirem do zagrody, gdzie w zamian za nocleg zaproponował część mięsa. Ku przerażeniu Hreidmara mięso okazało się ciałem Otra. Hreidmar wymówił zaklęcie odbierające siły bogom, a dwaj jego żyjący synowie związali im ręce i nogi. Kiedy Odyn zaczął protestować gospodarz zażądał tyle złota, aby przykryło skórę wydry na zewnątrz i w środku. Zdarta skóra miała moc rozciągania się, więc żadna ilość złota nie starczyła jako zadośćuczynienie. Gospodarz uwolnił Lokiego, aby mógł zebrać wystarczającą ilość złota, zaś Odyn i Honir zostali na farmie. Loki zszedł do podziemnego jeziora i złowił szczupaka. Okazało się, że ryba to w rzeczywistości Andwari, najbogatszy z karłów. Przestraszywszy się gróźb Lokiego Andwari oddał mu swój skarb, w tym magiczny pierścień, z którego co kilka dni powstawały nowe pierścienie. W gniewie karzeł rzucił na pierścień klątwę, która miała sprowadzać nieszczęścia na każdego, kto go nosił. Gdy Loki wrócił na farmę ze złotem, a Odyn i Honir zostali uwolnieni, opowiedział Hreidmarowi o klątwie i oddał całe złoto. W rezultacie gospodarz został wkrótce zamordowany przez swego syna, Fafnira.

Kwasir - był bardzo mądrym człowiekiem. Jego imię wywodzi się ze słowa „Pluć" i nawiązuje do stworzenia Kwasira ze śliny bogów zebranej w dzbanie na znak zakończenia konfliktu między Asami i Wanami. Asowie zabrali potem dzban, a ze śliny uczynili Kwasira. Kwasir słynął z mądrości, podróżował po świecie, a wszędzie, gdzie się zjawił, ludzie rzucali swoje zajęcia by go posłuchać. Został zabity przez dwóch karłów, Fjalara i Galara, którzy zapragnęli jego mądrości. Zmieszali jego krew z miodem i otrzymali czarodziejski miód pitny, dający każdemu, kto go wypił, dar poezji.

Lif i Lifthrasir - „Życie" i „Skory do Życia". Byli to kobieta i mężczyzna, który z nadejściem Ragnarok mieli się ukryć w kosmicznym drzewie Yggdrasill. Ich przeznaczeniem było przeżycie katastrofy i ponowne zaludnienie odrodzonego świata, który miał się wyłonić z oceanu.

Loddfarnir - był człowiekiem, który posiadł mądrość bogów. Przybył do źródła Urd, przy którym codziennie gromadzili się bogowie i zamieszkał w Walhalli. Mit opowiadający o wiedzy, którą tam zdobył, jest ciekawym zlepkiem zdrowo-rozsądkowych porad mówiących o postępowaniu bogów i przesądów wskazujących, jak uniknąć złych czarów.

Mannus - praojciec i twórca ludu Germanów.

Mundilfari - człowiek, który obraził Odyna. Kiedy Odyn wraz z braćmi Wilim i We ukształtowali świat z ciała Ymira rozwiązali problem jego oświetlenia wykorzystując iskry i błyszczące, niewygasłe węgle ze słońca, księżyca i gwiazd. Mundilfari, który mieszkał w Midgardzie, miał tak piękne dzieci, syna i córkę, że jedno z nich nazywało się Słońcem, a drugie Księżycem. Bogowie oburzyli się na takie porównanie. Odyn wygnał rodzeństwo z Midgardu i zamienił oboje w konstelacje, aby prowadzili rzeczywiste ciała niebieskie wędrujące po niebie za dnia i nocą.

Narfi - syn Lokiego zamieniony przez Asów w wilka.

Nibelungi - w eposie Edda nazwa karłów, rycerzy i książąt, którzy strzegą skarbu Zygfryda.

Otr - syn rolnika-czarodzieja Hreidmara. Kiedy Loki zabił go przez pomyłkę, kiedy Otr pozostawał pod postacią wydry, Hreidmar zażądał zadośćuczynienia- tyle złota, ile trzeba do pokrycia skóry zwierzęcia na zewnątrz i wewnątrz. Loki zdobył potrzebną ilość złota zabierając je karłowi Andwariemu, zmusił go tez, do oddania pierścienia, który Andwari usiłował ukryć. Karzeł przeklął zarówno złoto jak i pierścień: każdy, kto wszedł w ich posiadanie miał zostać przez nie zniszczony. Loki założył pierścień na palec i powrócił do Hreidmara ze złotem. Wystarczyło go, do pokrycia całej skóry z wyjątkiem jednego z wąsów. Tak więc Loki musiał oddać także i pierścień i w ten sposób klątwa spadła również na Hreidmara.

Ottar - człowiek, kochanek bogini Freyji, a także potomek Sigurda. Wojownik zwrócił na siebie uwagę bogini składając bogate ofiary. Wybudował kamienny ołtarz i ogrzewając go stale ogniem ofiarnym zmienił w ołtarz szklany. Freyja zamieniła go w dzika, aby móc trzymać cały czas przy sobie w Asgardzie. Nawet dosiadała go, jak wierzchowca. Ottar był prawdopodobnie przywódcą drużyny wojowników. W micie o nim odnajdujemy wskazówkę świadczącą, że należał on do berserkierów, czyli wojowników, którzy „wrzeszcząc i rycząc w szale, siali terror i jak pożar skakali po lądzie i morzu".

Perachta, Berchta - małżonka Wodana.

Regin - brat Fafnira i Otra, syn Hreidmara. Obaj pod wpływem klątwy rzuconej na pierścień Andwariego zabili Hreidmara, chcąc zagarnąć jego złoto. Fafnir zmienił się w smoka, by pilnować skarbu, natomiast Regin osiadł jako kowal w jednym z majątków króla duńskiego. Tam został wychowawcą młodego Sigurda, którego namówił do zabicia Fafnira, co też ten uczynił. Regin, znajdujący się pod wpływem klątwy, jak i jego brat, zamierzał zabić Sigurda, przeliczył się jednak: Sigurda w porę ostrzegły ptaki, zabił on więc Regina.

Ring - córka króla Billinga i kochanka Odyna, który prześladował ją, przybierając różne postaci. Z ich związku urodził się Wali, który miał pomścić śmierć Baldra. W innej wersji mitu Odyn został złożony z tronu bogów, za to, że zmusił Rind do uległości, aby mieć z nią dziecko.

Roskwa - była córką rolnika, później została służką Thora. Kiedy Thor zatrzymał się w domu jej ojca i poprosił o posiłek i schronienie, gospodarze okazali się zbyt ubodzy, aby poczęstować go mięsem, więc Thor ofiarował im swoją własną kozę, pod warunkiem, że kości zwierzęcia nie zostaną połamane. Jednak brat Roskwy, Thialfi, złamał jedną z kości i kiedy Thor przywrócił kozie życie, okazało się, że kuleje na jedną nogę. Rozgniewany bóg uspokoił się nieco dopiero, gdy Roskwa i Thialfi obiecali, że będą jego sługami i podążyli za nim.

Siegmund i Sieglinde - byli rodzeństwem, które wychowało się osobno i musiało pokonać wiele przeciwności losu, zanim przypadek zetknął ich ze sobą i pokochali się nawzajem. Podejrzliwy mąż Sieglinde, Hunding, zamierzał zabić Siegmunda w pojedynku. Kiedy Siegmund zwyciężył, oboje z Sieglinde cieszyli się przez krótki czas miłością, po czym oboje umarli, on na polu bitwy, ona wydając na świat dziecko. Dzieckiem z tego smutnego związku był wielki heros Sigurd.

Sigmund Wolsung - ojciec Sigurda, syn Wolsunga, potomek Odyna. Sigmund Wolsung został bohaterem, kiedy wyciągnął z dębu Branstock magiczny miecz wbity w drzewo przez Odyna. Walcząc tym mieczem zasłynął w całym kraju, ale wzbudził zazdrość swego przyrodniego brata- Siggeira, który postanowił zabić wszystkich Wolsungów. Zostali oni, w liczbie dziesięciu osób, przywiązani do powalonego drzewa w lesie i pozostawieni tam na pożarcie dzikim zwierzętom. Jedynie Sigmund zdołał uciec, odgryzając język wilkowi i pomścił śmierć swoich bliskich.

Sigurd, Zygfryd - był bohaterem wielu mitów oraz legend starogermańskich. Był wychowankiem Regina, kowala, który wysłał go, aby odzyskał pierścień Andwariego. Ojciec Regina jako pierwszy wszedł w posiadanie tego skarbu lecz Regin ze swym bratem Fafnirem zabili ojca aby posiąść pierścień. Fafnir zmieniony w smoka został zabity przez Sigurda, który zyskał złoto i mądrość gdyż Fafnir umiał rozmawiać ze zwierzętami. Kiedy jednak Sigurd dowiedział się, że Regin chce go zgładzić, zabił Regina i odszedł z przeklętym skarbem. Po ożenku z Krymhildą, został zabity z polecenia zazdrosnej Brunhildy. Mit o Zygfrydzie stanowi główną treść „Pieśni o Karłach Nibelungach".

Sigyn - wierna żona Lokiego i matka jego synów, Narwiego i Waliego. Kiedy bogowie zorientowali się, że tolerując Lokiego pozwolili, aby zło szerzyło się wśród nich, związali go w jaskini. Wzięli najpierw trzy płyty skalne, ustawili je jedna na drugiej i przewiercili przez nie otwór. Potem wykorzystując zamiast sznura jelita jego syna Narwiego, przywiązali nimi boga ognia do kamieni. Kiedy związali ostatni węzeł jelita zrobiły się twarde jak żelazo. Aby Loki bardziej cierpiał Skadi, żona Njorda przywiązała węża do stalaktytu nad głową boga. Loki miał tak oczekiwać do nadejścia Ragnarok. Mimo postępków męża Sigyn pozostała mu wierna i robiła wszystko aby zmniejszyć jego cierpienia. Zbierała w drewniane naczynie jad skapujący z paszczy węża na Lokiego. Kiedy tylko odchodziła by opróżnić naczynie jad kapała na głowę więźnia, który gwałtownie się trząsł. Według wikingów te gwałtowne ruchy boga powodowały trzęsienia ziemi.

Skirnir - „Świecący". Sługa Freyra. Gdy Freyr zapragnął poślubić olbrzymkę Gerdę, obiecał Skirnirowi swojego konia i miecz i wysłał do Jotunheimu. Skirnir miał jednak pewne trudności ze skłonieniem Gerdy do małżeństwa. Nie skusiło jej nawet 11 magicznych jabłek, owoców utrzymujących bogów w stanie wiecznej młodości. Odrzuciła także jeden z naramienników Odyna. Nie zlękła się, kiedy Skirnir zagroził jej obcięciem głowy, ale wpadła w panikę, kiedy zaczął recytować potężne zaklęcie. Miało ono odebrać jej wszelką radość i namiętność, a piękna olbrzymka miała zamienić się w pozbawionego miłości wyrzutka, towarzyszkę „niegodnych zmarłych". Czując się zagrożona tą klątwą, Gerda zgodziła się w końcu na spotkanie z Freyrem, i tak Skirnir zdobył przyrzeczoną nagrodę. Innym razem Skirnir pełnił rolę wysłańca Odyna do karłów, przybywającego z zamówieniem na magiczne pęta, którymi Odyn zamierzał spętać Fenrira.

Thialfi - syn rolnika, brat Roskwy, później został sługą Thora. Kiedy Thor zatrzymał się w domu jego ojca i poprosił o posiłek i schronienie, gospodarze okazali się zbyt ubodzy, aby poczęstować go mięsem, więc Thor ofiarował im swoją własną kozę, pod warunkiem, że kości zwierzęcia nie zostaną połamane. Jednak Thialfi złamał jedną z kości i kiedy Thor przywrócił kozie życie, okazało się, że kuleje na jedną nogę. Rozgniewany bóg uspokoił się nieco dopiero, gdy Roskwa i Thialfi obiecali, że będą jego sługami i podążyli za nim. Wprawdzie Thialfi przegrał wyścig z Hugim, kiedy razem z Thorem przybyli do Utgardu, ale i jego pan został pokonany w kilku pojedynkach za sprawą magii.

Volva - skandynawska wieszczka przepowiadająca przyszłość.

Wanowie - starsza grupa bogów w porównaniu do Asów. Mieszkali w Wanaheimie, daleko od Asgardu. Mity opowiadają o walce dwóch grup bogów i o ich późniejszym rozejmie. Aby udowodnić pokojowe nastawienie grupa Asów zamieszkała wśród Wanów i odwrotnie. Asowie którzy zamieszkali w siedzibie Wanów to m.in.: Honir, Mimir. W większości Wanowie były to bóstwa wegetacji i płodności, najbardziej znane z nich to: Njord i jego dwoje dzieci, bliźnięta Freyr i Freyja. To właśnie oni zamieszkali wśród Asów.

Wany - najdawniejszy ród bogów, panujący w złotym wieku. Mieszkają w głębi ziemi i mórz.

Wolsung - wojownik ze skandynawskiej mitologii, syn Rerira i wnuk boga Odyna. Wolsung był ojcem Sigmunda.